Γεννήθηκε στην Πάτρα. Από το 1985 διευθύνει τη σχολή φωτογραφίας FOCUS. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά (1965-1967) και γραφιστική στη Σχολή Δοξιάδη στην Αθήνα (1966-1967). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ατομικές Εκθέσεις

  • 2005 CurriculumVitae, γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
  • 2005 Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, Βερολίνο, οργάνωση γκαλερί ΤinT, Μπρατισλάβα, Σλοβακία, DOM Space, Διεθνής Μήνας Φωτογραφίας
  • 2004 CurriculumVitae, Φωτογραφική Συγκυρία, γκαλερί TinT, Θεσσαλονίκη
  • 2004 Ταβέρνα, δια-δραστική βίντεο-εγκατάσταση,  οργάνωση Επιτροπή  Διεξαγωγής Ολυμπιακών Αγώνων, Αθήνα
  • 2003 Ο Θεατής II, Gallery Spazio Erasmus Brera, Μιλάνο
  • 2002 My Sweet Poison, Τεχνόπολις, Αθήνα
  • 2001 Προ-Γλωσσικοί Πειραματισμοί, γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
  • 2001 Προ-Γλωσσικοί Πειραματισμοί, MiArt, γκαλερί Νέες Μορφές, Μιλάνο
  • 1998 Ο Θεατής II, Φωτογραφική Συγκυρία, Θεσσαλονίκη
  • 1998 Ο Θεατής II, Διεθνής Μήνας Φωτογραφίας, γκαλερί
  • 1998 Guerulata, Μπρατισλάβα
  • 1997 Ο Θεατής Ι, Γκαλερί Χ, Αθήνα
  • 1997 Ο Θεατής II, Μήνας φωτογραφίας, γκαλερί Artforum, Αθήνα
  • 1996 Μονοθεάματα, Φωτογραφική Συγκυρία, γκαλερί Art Forum, Θεσσαλονίκη
  • 1995 Μονοθεάματα, Σπίτι της Κύπρου, Αθήνα

Ομαδικές Εκθέσεις (επιλογή)

  • 2008 Art Athina 08, γκαλερί TinT, Αθήνα
  • 2007 Deep  Thinking, 10η Διεθνής Μπιενάλε NIGHTCOMERS, Κωνσταντινούπολη
  • 2007 My Dancing Lessons, MAD Φεστιβάλ IME
  • 2006 Lines, MAD Φεστιβάλ IME
  • 2005 Art Athina 05, γκαλερί TinT, Αθήνα
  • 2005 Mail Art Project σε συνεργασία με τη γκαλερί ΤinT και τη γκαλερί Inge Baecker, Ινστιτούτο Γκαίτε, Θεσσαλονίκη (Οκτώβριος – Νοέμβριος) και Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, Βερολίνο (Νοέμβριος – Δεκέμβριος)
  • 2005 The mystery of the world is the visible, not the invisible, γκαλερί TinT σε συνεργασία με τη γκαλερί Brown Bag Contemporary του Σαν Φρανσίσκο, στο πλαίσιο της Φωτοσυγκυρίας 06, Θεσσαλονίκη (Φεβρουάριος– Μάρτιος)
  • 2004 Η Μύγα, από τη σειρά Curriculum Vitae, Φωτογραφική Συγκυρία, Mουσείο Φωτογραφίας, Θεσσαλονίκη
  • 2004 Periplo del Mediterraneo, Accademia Linguistica di Belle Arti, Γένοβα
  • 2004 Πάσχον σώμα, επιμέλεια Σ. Τσιγκόγλου, Εικαστικό Κέντρο Ρεθύμνης
  • 2004 Πάσχον σώμα, επιμέλεια Σ. Τσιγκόγλου, γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
  • 2004 Αφιέρωμα στον Αντώνη Μπενάκη, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα
  • 2004 Διάλογοι, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη, σε συνεργασία με τη γκαλερί TinT
  • 2003 Eγώ, ο εαυτός μου, Εικαστικό Κέντρο Ρεθύμνης
  • 2002 Δηλητήρια, Τεχνόπολις, Αθήνα
  • 2001 Γλωσσαλγία, Μουσείο Φρυσίρα & Ελληνοαμερικανική Ένωση, Αθήνα
  • 2001 Η Μύγα, Art Athina 01, γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
  • 2000 Blue Ultramer, Κέντρο Τέχνης Καστέλλας, Πειραιάς
  • 1999 Art Athina, γκαλερί Art Forum, Aθήνα
  • 1998 Όψεις της Ελληνικής Φωτογραφίας, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νίκαια
  • 1995 Foculisation du Regard, Κτίριο Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης, Βρυξέλες
  • 1990 Φωτογραφικό Κέντρο, Κέντρο Τεχνών στο Πάρκο Ελευθερίας, Αθήνα
  • 1989 Μήνας Φωτογραφίας, Ελληνοαμερικανική Ένωση, Αθήνα
  • 1997 Οπτικοακουστική οργάνωση του Περιπτέρου της ΔΕΗ, Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης

Μουσική - Οπτικοακουστικά

  • 1998 Οπτικοακουστική οργάνωση του Περιπτέρου της ΔΕΗ, Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης
  • 1997 Ο Χώρος και το Είδωλό του, multi slide show, θέατρο Φούρνος, Αθήνα
  • 1996 Μουσική και multi slide show στο Καλλιτεχνικό Κέντρο Χαλκίδας
  • 1995 Μουσική για τη μικρού μήκους ταινία Μια ίσον καμία του Γ. Ζέρβα
  • 1994 Έξι Έλληνες συνθέτες ηλεκτρονικής μουσικής, οργάνωση GAUTEAMUS FOUNDATION, STEDELIJK ΜUSEUM, Άμστερνταμ Μουσική για το ντοκιμαντέρ «Εικόνες της πόλης» των Θ. Αναστόπουλου και Γ. Παπακωνσταντίνου

Εικόνα & Λόγος (προ-γλωσσικοί πειραματισμοί)

Με την τελευταία του δουλειά ο Τάκης Ζερδεβάς έρχε­ται αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα που αργά ή γρήγορα καλείται να διαχειριστή κάθε καλλιτέχνης ο οποίος απευθύνεται στην οπτική αντίληψη του θεατή: με την σχέση μιας εικόνας και της λεκτικής εκφοράς της αφήγησης που αναφέρεται σ' αυτήν Kat μά­λιστα και των ορίων υποκατάστασης της εικόνας από τον λόγο.

Φυσικά η επιλογή του ζητήματος δεν είναι παρθενογε-νετική, είναι μάλιστα αναμενόμενη, ακριβώς επειδή ο Ζερδεβάς στην μακρά πορεία του αισθητικού του προβληματισμού δια­πραγματεύτηκε σκληρά το αναπαραστατικό βάρος του μέσου του, με άλλα λόγια τον κίνδυνο της ανά πάσαν στιγμήν διολί­σθησης σε αφήγηση. Και αφού σε προηγούμενες ενότητες ασχο­λήθηκε με την αυτονομημένη εικόνα κατ' αντιπαράθεση προς έναν παρατηρητή πότε φανερό και πότε κρυμμένο κάπου ανά­μεσα στα επι μέρους δομικά στοιχεία των έργων, και αφού με­τέτρεψε τον ίδιο τον παρατηρητή σε εικόνα επίσης αυτονομη­μένη σχεδιαστικά και μάλιστα έξω από τις γνωστές δύο διαστά­σεις της παραδοσιακής φωτογραφίας, κατέληξε να διερωτάται, αν η πιθανή αφήγηση ενός απόντος πλέον παρατηρητή και ενός παρόντος θεατή μπορούν να έχουν μία κοινή συντακτική ραχο-κοκκαλιά που να παρουσιάζη ισχυρές αμφιμονοσήμαντες αντι­στοιχίες με την κεντρική δομή του εικαστικού έργου.

Αιτήματα αυτής της τάξης που απετέλεσαν αντικείμενο αιχμής τόσο στα σύγχρονα γλωσσολογικά μοντέλλα, όσο και στις πρόσφατες νευροεπιστήμες, όταν καλούνται να αποκτή­σουν κατασκευαστικό αντίκρυσμα, λαμβάνουν ιδιαίτερη σημα­σία, γιατί ως εκ του αποτελέσματος μεγεθύνουν ή σμικρύνουν την σύγχυση που συχνά τεχνηέντως δημιουργείται περί τον ίδιο τον ορισμό του έργου τέχνης στην εποχή μας.

Ο Ζερδεβάς χρησιμοποιεί μικρές και σαφείς δομικές μο­νάδες που τις συμπαραθέτει έτσι, ώστε μέσα από μία φαινομενι­κή επανάληψη να σχηματίζουν πότε με τις σκιές τους και πότε με την σχεδόν ανεπαίσθητη διαφοροποίηση εσωτερικών ποσοτήτων (διαφάνειας, τονικότητας, περιγράμματος κ.λπ.) έναν κεντρικό σχεδιαστικό σκελετό που αποτελεί το προφανές μέτρο αποστάσε­ων, βάθους και άρσης του δισδιάστατου περιορισμού. Στέκεται όμως αυτός ο σχεδιαστικός σκελετός εις αντικατάστασπν μιας πρωτογενούς συντακτικής δομής και με ποιόν τρόπο; Ο ίδιος ο Chomsky έχει πιά σκληρά αμφισβητηθή, ενώ οι σύγχρονες νευ-ροεπιστήμες αποφαίνονται πως είναι νοητικές αναπαραστάσεις αυτές που μας προμηθεύουν με το προεννοιακό δίκτυο όλων των know-how και know-that που μας επιτρέπει να κατασκευάσουμε λεκτικά έννοιες, πόσο μάλλον να τις συνδέσουμε συντακτικά (δη­λαδή να αναγνωρίσουμε αιτιακές σχέσεις μεταξύ τους).

Ο Ζερδεβάς δικαιούται να χρησιμοποιή ως αφορμή τα μοτίβα της γλωσσικής σύνταξης, καταλήγει ωστόσο σε εικόνες δομικά αυτοτελείς που δεν έχουν καμμιά ανάγκη υποστήριξης από πληροφοριακά δεδομένα. Εικόνες που γίνονται αφετηρία μιας συντεταγμένης αφήγησης, μα που με κανένα τρόπο δεν θέ­τουν την δυνατότητα αυτή ως κριτήριο της επιτυχημένης ή μη αισθητικής τους λειτουργίας. Και το πιό σημαντικό, υποδεικνύ­ουν πως η δόμηση μιας οπτικής εικόνας είναι άλλης τάξης από εκείνην της λεκτικής εκφοράς, είναι δηλαδή σαφώς προεννοια-κή και ελεύθερη από τις κανονιστικές νόρμες που επιβάλλει η ανάγκη συνεννόησης ώς ύψιστη λειτουργική τελικότητα όλων των γλωσσικών συστημάτων.

Ρεγγίνα Αργυράκη
Καθηγήτρια Φιλοσοφίας της Τέχνης 
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο
Αθήνα, Δεκέμβριος 2000