Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Βόλο. Το 2006 τελείωσε με άριστα τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τον Δημήτρη Σακελλίων και τον Γιώργο Καζάζη ως υπότροφος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας  (2002-2004). Το 2007 κέρδισε το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Παρουσίασε για πρώτη φορά τη δουλειά του το 1991 και έκτοτε έχει κάνει έξι ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα και Βόλο και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές.  Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ατομικές Εκθέσεις

  • 2015 Epic, Γκαλερί Ena, Αθήνα
  • 2014 Dremland, Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο, Βόλος
  • 2013 ΜΑΝimals, Γκαλερί Έκφραση-Γιάννα Γραμματοπούλου, Αθήνα
  • 2010 Les Femmes Fatales, Γκαλερί Έκφραση-Γιάννα Γραμματοπούλου, Αθήνα
  • 2007 Sinners, Γκαλερί Έκφραση-Γιάννα Γραμματοπούλου, Αθήνα
  • 1992 Κέντρο Πολιτισμού Δίαυλος, Βόλος
  • 1991 Γαλλικό Ινστιτούτο, Βόλος

Ομαδικές Εκθέσεις (επιλογή)

  • 2016 Παραμύθια με όνομα, Artis Causa, Θεσσαλονίκη
  • 2015 SWAB, international Contemporary Art Fair, Βαρκελώνη, Ισπανία
  • 2015 Art Athina
  • 2014 Reference to El Greco, Γκαλερί Εna, Αθήνα
  • 2013 Art Athina
  • 2012 Ellenico Plurale – Dipinti dalla Collezione Sotiris Felios, Complesso del Vittoriano, Ρώμη (επιμέλεια Giuliano Serafini)
  • 2010 Lexus is-Τέχνη και πολιτισμός, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Αθήνα
  • 2008 Art Athina, Helexpo, Aθήνα
  • 2008 Image, space, action 2, Tεχνόπολη, Γκάζι, Αθήνα
  • 2008 Απόφοιτοι Σχολής Καλών Τεχνών 2005/6, ΑΣΚΤ, Αθήνα
  • 2007 Contemporary, Is.cam. Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
  • 2006 Φεστιβάλ οικολογίας και τέχνης, Αθήνα
  • 2006 Pixel Dance II, Θεσσαλονίκη
  • 2006 Τρίτη Μπιενάλε φοιτητών Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας-Θεσσαλονίκης, Κρήτη
  • 2005 Fairytales, Στοά του Βιβλίου, Αθήνα

Βραβεία

  • 2007 Yποτροφία από την Ακαδημία Αθηνών
  • 2004 Yποτροφία από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας
  • 2003 Yποτροφία από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας
  • 2002 Yποτροφία από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας

ΝΙΚΟΣ ΣΙΣΚΟΣ, ένας υβριδικός κόσμος σαν κρυφός κήπος

Ο κόσμος του Νίκου Σίσκου ορίζεται από τις αντιφάσεις του. Μέσα από τα τοπία που επινοεί, που, συχνά θυμίζουν αναγεννησιακές διαφυγές και γκροτέσκους δρυμούς, αναφύονται οι μορφές του: υβρίδια φύλων και ψυχικών καταστάσεων, μαντόνες και τρολ, κερασφόροι ερωτιδείς, παιδίσκες στον κόσμο της Αλίκης των Θαυμάτων, γοργόνες και ανδρόγυνα πλάσματα, σκοτεινά χερουβίμ και αθώοι Κένταυροι. Κατά μία έννοια, ο πληθυσμός στα έργα του Νίκου Σίσκου πηγάζει από μία ημιδιαφανή, αμφίσημη και παραισθησιογόνα ζώνη στο μεταίχμιο ενός λυκόφωτος.

Αυτή η ψευδαισθητική εκδοχή μίας παράλληλης πραγματικότητας δίνει στο έργο του Νίκου Σίσκου τη δύναμη μίας εγγενούς αντίφασης και μίας εξ ορισμού αυτοαναίρεσης. Γιατί η σαρκαστική προσέγγιση θραυσμάτων από τον κόσμο της φαντασίας και του ονείρου, τα προικίζει με ένα σκοτεινό φως και ένα λαμπερό σκοτάδι, σε τέτοιο σημείο ώστε δύσκολα μπορεί κανείς να έχει βεβαιότητες μπροστά σε ένα έργο του Νίκου Σίσκου.

Αυτή άλλωστε είναι και μία προϋπόθεση, βασική και αδιαπραγμάτευτη, για να φθάσει κανείς θεατής μπροστά σε αυτά τα έργα. Αφήνει στην άκρη, σαν στρατιώτης τον οπλισμό του, το πρώτο στρώμα των πολιτισμικών επιχρισμάτων της καθημερινότητας μαζί με τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες και τις αγκυλώσεις του. Στέκεται ημίγυμνος ως θεατής σε ένα μισοσκόταδο συνειδητότητας και αφήνεται να παρασυρθεί, κοινωνός στο πρωτογενές τοπίο μίας προεφηβικής αθωότητας. Μόνο που σε αυτό το τοπίο η αθωότητα ορίζεται από μία αναβαπτισμένη ερμηνεία ενός ρευστού ερωτισμού και μιας διάχυτης αμηχανίας μπροστά σε ό,τι έχει να κάνει με την γραμμική, γεωμετρημένη και τετράγωνη εκδοχή του κόσμου.

Σε αυτήν την νεοϊδρυθείσα συνθήκη, τα όρια διαχέονται, αλληλοτέμνονται και ορίζονται υπονομεύοντας αλλά και νομιμοποιώντας αντιθετικά συστατικά τους. Τα φύλα διαθλώνται, η Ιστορία ανακυκλώνεται, τα σύμβολα εξορίζονται και η εικόνα του Ανθρώπου κλονίζεται. Τα όντα είναι διεμφυλικά, ζωόμορφα ή ανθρωπόμορφα, με σάρκα ή αέρινα, ξωτικά, νεράιδες, φαντασιώσεις, ονειρώξεις, εφιάλτες και κολυμβήθρες εξιλέωσης. Προέρχονται από λαγούμια της γης και κουφάλες των δέντρων, είναι αποστάγματα ονειροπερπατημάτων και προβολές νοσηρών αποκυημάτων. Είναι υπερρεαλιστικές ανασυνθέσεις βαθιά καταγωγικών ιστοριών. Και αλληγορικές απλουστεύσεις οιδιπόδειων συσχετισμών.

Αυτή η διάθεση αλληγορίας και παραβολής, δίνει στα έργα του Νίκου Σίσκου την αξία μίας αφήγησης με σχεδόν ίσης δύναμης ιερή και κοσμική ύλη. Διαπνέονται από βέβηλη ευαγγελική ρητορεία και ορίζονται από αγαθή παγανιστική φιλολογία. Είναι κράμα, αμάλγαμα, δίνη και έλικας.

Σαν προεκτάσεις από ταινίες του Tim Burton, με αναιμικές ή εμφανείς συγγένειες με την ποπ κουλτούρα των κόμικς, της εικονογράφησης, του πανκ κινήματος, του pulp fiction, της παραφιλολογίας, του εκλαϊκευμένου παραμυθιού, της λογοτεχνίας του φανταστικού και της ambience music, τα έργα του Νίκου Σίσκου επιδρούν αφυπνιστικά και υπνωτιστικά. Υποβάλλουν και διεγείρουν. Συνθέτουν φαντασίες με κοστούμια του 16ου αιώνα, με ήρωες του Λούις Κάρολ, με αντηχήσεις από την αισθητική των Pierre et Gilles, με κεφάλαια από γερμανικά παραμύθια του Μεσαίωνα και σκιές από Μαντόνες της Αναγέννησης. Αυτός ο υβριδικός κόσμος του Νίκου Σίσκου αποκαλύπτεται σαν ένα παλίμψηστο φαντασιώσεων και σαν ένας διαρκής κήπος κρυφών επιθυμιών που δραπετεύουν.

Νίκος Βατόπουλος