Γεννήθηκε στα Βραχναίικα Πατρών το 1951. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1975-1980) με καθηγητή τον Γιώργο Μαυροΐδη και αγιογραφία με καθηγητή τον Κώστα Ξινόπουλο. Συνέχισε τις σπουδές του στην École nationale superieure des Beaux-Arts στο Παρίσι (1981-1984) με καθηγητή τον Pierre Carron με υποτροφία του γαλλικού κράτους. Στην ίδια σχολή παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής. Έργα του βρίσκονται στο μουσείο Φρυσίρα, στην Πινακοθήκη Κουβουτσάκη, στην Πινακοθήκη Μοσχανδρέου, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στη συλλογή Δ. Πιερίδη, στη συλλογή Γ. Κυνηγόπουλου, στη συλλογή Κ. Ιωαννίδη, στη συλλογή της Τράπεζας της Ελλάδος. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ατομικές Εκθέσεις

  • 2012 Γκαλερί της Έρσης, Αθήνα
  • 2011 Εικαστικές Αναζητήσεις, Αθήνα
  • 2008 Γκαλερί Γαβράς, Αθήνα
  • 2008 Αίθουσα Τέχνης  Έψιλον Ρόζυ Οικονομίδου, Θεσσαλονίκη
  • 2007 Αίθουσα Σκουφά, Αθήνα
  • 2005 Γκαλερί Γαβράς, Αθήνα
  • 2004 Αίθουσα Τέχνης  Έψιλον Ρόζυ Οικονομίδου, Θεσσαλονίκη
  • 2001 Αίθουσα Σκουφά, Αθήνα
  • 2000 Γκαλερί Έκφραση Γιάννα Γραμματοπούλου, Γλυφάδα
  • 1999 Αίθουσα Τέχνης  Έψιλον Ρόζυ Οικονομίδου, Θεσσαλονίκη
  • 1998 Γκαλερί Χρυσόθεμις, Χαλάνδρι, Αθήνα
  • 1997 Γκαλερί Ίρις, Μαρίζα Καλογεροπούλου, Αθήνα
  • 1997 Γκαλερί Πολύεδρο, Πάτρα
  • 1996 Γκαλερί Έκφραση Γιάννα Γραμματοπούλου, Γλυφάδα
  • 1994 Γκαλερί Χρυσόθεμις μαζί με τον Γ. Μαυροΐδη
  • 1991 Γκαλερί Χρυσόθεμις μαζί με τον Γ. Μαυροΐδη
  • 1988 Γκαλερί Χρυσόθεμις, Χαλάνδρι, Αθήνα
  • 1985 Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Αίθουσα Μπουζιάνη

Ομαδικές Εκθέσεις

  • 2013 Η γενιά του ’80 - Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου - Παράρτημα Σπάρτης (Κουμαντάρειος Πινακοθήκη), Σπάρτη
  • 2008 Η Αίγινα των Ζωγράφων, Λαογραφικό Μουσείο Αίγινας, Αίγινα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2008 Σκιαγραφώντας τον Διονύσιο Σολωμό, Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Αιτωλοακαρνανίας Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου
  • 2008 Έκθεση κεραμικών, Αίθουσα Τέχνης Ε. Ζουρντός Ύδρα
  • 2008 Πύργος Μάρκελου Ταξίδι στη Μεσόγειο, Γκαλερί της Έρσης
  • 2007 Έκθεση Αθηνών στην Αίθουσα Τέχνης Ζουρντός, Κώστας και Στεφανία Παπατριανταφυλλοπούλου, Ύδρα
  • Α. Φασιανός, Κώστας και Στεφανία Παπατριανταφυλλοπούλου, Ραμπαγάς Σίφνου
  • 2007 Όψεις της μορφής-Σημάνσεις του τοπίου, Συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων
  • 2006 Ελαίας εγκώμιον, Κτήριο ΟΗΕ Νέα Υόρκη (επιμέλεια: Αικατερίνη Καμιλάκη-Λουίζα Καραπιδάκη)
  • 2006 Ήταν κάποτε η Πηνελόπη Δέλτα..., Κολλέγιο Αθηνών (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2005 Μάσκες, Αίθουσα Πριτεχνών, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • Πέντε Καλλιτέχνες, Κέντρο Τεχνών Χαλανδρίου, Αθήνα
  • 2005 Λιμάνια του Ελληνισμού, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, Διεθνές Κέντρο Εικαστικών Τεχνών Αέναον
  • 2004 Αντώνης Μπενάκης Ομοιώτης Περίπου, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα (επιμέλεια: Θανάσης Μουτσόπουλος)
  • 2004 Επώασης εκκόλαψη εικόνων, Αίθουσα Περιτεχνών, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2004 Νεοελληνική Ζωγραφική-συλλογή Γ. Κυνηγόπουλου, Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης
  • 2004 Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα (επιμέλεια: Μαρία Χαλικιά)
  • 2003 Ελιά, Μουσείο Θεόφιλου Μυτιλήνη (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά)
  • 2002 Διονυσόπουλος-Παπατριανταφυλλόπουλος-Φειδάκης, Γκαλερί Χρυσόθεμις, Χαλάνδρι, Αθήνα
  • 2002 Art Athina Συνάντηση Σύγχρονης Τέχνης, Γκαλερί Χρυσόθεμις
  • 2001 Έργα Κεραμικής, Γκαλερί Σκουφά, Αθήνα
  • 2001 Π. Φειδάς, ΚΠ, Αίθουσα Τέχνης Γαβράς, Αθήνα
  • 2000 Κονσέρβες 2000, Λιθογραφικό οδού Πειραιώς, Αθήνα
  • 1999 Εικαστικές ματιές στον Πειραιά, Γκαλερί Αστρολάβος, Πειραιάς
  • 1999 Συλλογή Γιάννη Κυνηγόπουλου, Ερμουπόλεια, Σύρος
  • 1998 Art Athina Συνάντηση Σύγχρονης Τέχνης, Γκαλερί Χρυσόθεμις
  • 1998 Εικόνες της θάλασσας, Σύγχρονοι Έλληνες Δημιουργοί, Πινακοθήκη Δ. Πιερίδη, Αθήνα (επιμέλεια: Τάκης Μαυρωτάς)
  • 1997 Εστίες του βλέμματος, Εικαστικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Λάρισα, επιμέλεια Αθηνά Σχινά
  • 1997 Στον δάσκαλό μας Γ. Μαυροΐδη, Σπίτι της Κύπρου, Αθήνα
  • 1996 Δάσκαλοι και μαθητές, Γκαλερί Αστρολάβος, Αθήνα (επιμέλεια: Μάνος Στεφανίδης)
  • 1995 Art Athina Συνάντηση Σύγχρονης Τέχνης, Γκαλερί Χρυσόθεμις
  • 1994 Art Athina Συνάντηση Σύγχρονης Τέχνης, Γκαλερί Χρυσόθεμις
  • 1993 Art Athina Συνάντηση Σύγχρονης Τέχνης, Γκαλερί Χρυσόθεμις
  • 1989 Έκθεση Πορτρέτων, Κέντρο Τεχνών Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών
  • 1987 Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής, Αθήνα
  • 1986 11 Νέοι Έλληνες Ζωγράφοι, Εργοστάσιο Φιξ, Αθήνα
  • 1980 Έκθεση τελειοφοίτων, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, Αθήνα
  • 1975 Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής, Αθήνα
  • 1973 Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής, Αθήνα

Για τον ΚΠ (που θα μου συγχωρέσει την χρήση των πολλών εισαγωγικών στο γραπτό, μιας και ξέρει πως οι λέξεις, όπως τα πρόσωπα, είναι αμφιλεγόμενα στην αληθινή ζωή).

Όταν ήμουν μικρή κοπέλα τα πρώτα έργα του μου αποκάλυψαν πόσο σημαντικές μπορούν να γίνουν εικόνες από την μελαγχολική ησυχία ενός δωματίου, από τα χωνάκια στους φράχτες, ένα χωματόδρομο, τις γαλαζωπές ομίχλες, του πατραϊκού κόλπου. Τα «απ’ έξω» πορτρέτα, σε φρέσκο, που με την ακρίβειά τους στο χρώμα, στα χαρακτηριστικά, στα ρούχα, στο πολυποίκιλο περιβάλλον κατόρθωναν να «αφηγηθούν» μυθοπλαστικά την καθαρή σκέψη. Μέσα από τα συγκεκριμένα σύμβολα της ζωγραφικής (όπως των μαθηματικών, καθώς λέει), μέσα από τον μύθο και την κωδικοποιημένη γλώσσα της που, έμφυτα, γνώριζε ως ένα σημείο. Στα επόμενα χρόνια έβλεπα έναν άνθρωπο που καθημερινά ζωγραφίζοντας πάσχιζε, με αληθινή μανία, να καταλάβει τι κάνει. Προσπερνώντας ενστικτωδώς την ρηχή, σχεδόν ανύπαρκτη παιδεία που είχε λάβει, μια παιδεία που η ίδια δεν γνώριζε που ακριβώς εστιάζεται το νόημά της, μια γενικόλογη μουντζούρα.

Μαθαίνει μόνος του να «διαβάζει» τη ζωγραφική. Πρώτα την ελληνική τέχνη στην εκπληκτική ενότητα αρχαίας και «βυζαντινής». Έμπρακτα. Αντιγράφοντας εκ του φυσικού, ξανά και ξανά, γνωστά πρότυπα και όσα, ψάχνοντας επίμονα, λιγότερο ή καθόλου γνωστά, ανακαλύπτει. Όχι για τα μάτια, όχι για να «διδαχθεί» και να κερδίσει την προσωπική του «αλήθεια» και «αρετή» και «πεποιθήσεις», αλλά για να υπερβεί τον εαυτό του και αν συναντήσει τους άλλους. Συχνά υποφέροντας, γράφει, αντιγράφει, σβήνει, ζωγραφίζει εκατοντάδες έργα. Χάρη σε μια δόση τρέλας και στην ανικανότητά του προσαρμογής στους καιρούς, σημάδι, νομίζω, ξεχωριστής διάνοιας, ζητά πεισματικά να παραμένει «μαθητής» στη γλώσσα της ζωγραφικής μέσα στο χρόνο, μάλλον έξω από τον χρόνο και μέσα του. Όπως λέει ο ίδιος, αν δεν ξέρεις την αλφάβητο πως θα γράψεις ένα βιβλίο. Και για έναν εμπαθή τεχνίτη η εκμάθηση της γλώσσας είναι πηγή οδυνηρής αγωνίας, αλλά και μεγάλων ανακαλύψεων. Και είναι χωρίς τέλος.

Σιγά-σιγά γνωρίζει καλά, όσο λίγοι, την ελληνική και ξένη ζωγραφική. Τον ανατολίτικο και δυτικό τρόπο. «Το εγώ στο νησί του», με σάρκα και οστά, αποπειράται να υπερβεί την μοναξιά του και να απευθυνθεί προς τους άλλους σαρκικούς ανθρώπους. Με εμπιστοσύνη. Χωρίς τον γνωστό επιβεβλημένο παραλογισμό της σώνει και καλά πρωτοτυπίας, του εντυπωσιασμού, του trade mark, που οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, στο ψέμα. Διακινδυνεύει να φανερώνεται ως κοινός θνητός γνωρίζοντας πως διαφορετικά θα καταντήσει δυστυχής, ψυχικά στείρος, όπως τα αιχμάλωτα ζώα δεν γεννούν. Ηθελημένα, προκλητικά σχεδόν, με εκπληκτικό ένστικτο ανεξαρτησίας, αγνοεί την συνηθέστατη αμηχανία του σύγχρονου ζωγράφου απέναντι στην έννοια ανατροπής που κάποιοι προγενέστεροι, αληθινά ηθοπλαστικά πνεύματα, θεμιτά έθεσαν στους εαυτούς τους. Κατανοεί ότι αυτό που κατατρύχει πολλούς σημερινούς ζωγράφους, δηλαδή η σφοδρή επιθυμία (ο απόηχος της, μάλλον) αυθεντικότητας και πρωτοτυπίας που ζητά να καταρρίψει τον συμβατικό και ψεύτικο συναισθηματισμό καταλήγει ακριβώς σε αυτόν. Εκφρασμένον με μια καλλιγραφία πνεύματος που, προσπαθώντας να ξορκίσει το κακό, παίζει συμβολικά παιχνίδια, παιδικά ή δραματικά (που συχνά γίνονται, ακούσια, ευτράπελα), με ιδέες εκνευριστικά αφελείς που θέλουν να είναι πρωτότυπες, πρωτοπόρες, ίσως και είναι νερόβραστα ρομαντικές. Αυτά, όταν δεν επιδιώκεται να είναι η ζωγραφική, εκπορευόμενη και αυτή, σκέτα χρηματιστηριακή ή κρατικοδίαιτη. Το μπέρδεμα της αγοράς της τέχνης με την ίδια την τέχνη δημιουργεί ένα θλιβερό κομφούζιο.

Όλα αυτά είναι πολύ μακριά από ένα ζωντανό παλλόμενο σώμα. Ο ΚΠ δεν έχει το κάλλος ως αυτοσκοπό, ούτε την «εκφραστικότητα». Αν τα πετυχαίνει επιπλέον είναι διαφορετικό. Αυτός, απλώς, προσπαθεί να μεγαλώσει ζωγραφίζοντας. Παρ’ ότι διατείνεται πως κυρίως τον ενδιαφέρει η σοφή χειρωναξία, όσα κάνει είναι, άλλο τόσο, άθελά του, μια απόπειρα εμβάθυνσης στο νόημα της ύπαρξης. Προσδίδει στα έργα του αυτό που, όπως όλοι μας, πραγματικά έχει: τις ανθρώπινες σαρκικές ιδιότητες. Για τον σημερινό άνθρωπο, «τον απελπισμένο από τις απάνθρωπες κοινωνικές διαδικασίες», ο E. Sabato λέει: «στον βαθμό που η κοινωνία αναπτύσσεται, τα εργαλεία της γίνονται πιο δυναμικά, αλλά και πιο αφηρημένα: η ισχύς ενός χρηματιστή που κερδοσκοπεί με ένα δημητριακό που δεν έχει δει ποτέ στα μάτια του είναι απείρως μεγαλύτερη από εκείνη του αγρότη που το θέρισε¨. Ο ΚΠ κάνει την συγκεκριμένη, πεισματική, θεμελιακή προσπάθεια του αγρότη. Ο συμβολικός αγρότης, όχι ο αληθινός, ο αχρείαστος στην σημερινή επιστημονική πραγματικότητα, είναι ο άνθρωπος σε ατομικό επίπεδο που προσπαθεί να ξαναβρεί την χαμένη, μέσα στις νέες τελετουργίες, ικανότητά του να κατανοεί άμεσα τον κόσμο. Ζωγραφίζει για όσα χάνονται και ο πόθος μας τα βρίσκει ξανά. Το κακό είναι ανίσχυρο απέναντι στον άνθρωπο που δίνει σάρκα και οστά στον, ουτοπικό έστω, πόθο του όχι για την ατομική του «σωτηρία», αλλά για έναν ανθρώπινο τρόπο ύπαρξης, συνύπαρξης.

Έλσα Ζαχαράκη
Ζωγράφος

 

*Από τον κατάλογο της έκθεσης του Κώστα Παπατριανταφυλλόπουλου στην Αίθουσα Τέχνης Έψιλον τον Νοέμβριο του 2004.