Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1984-1989) με καθηγητές τον Νίκο Κεσσανλή και τον Δημήτρη Μυταρά και αποφοίτησε με άριστα. Το 2001 διακρίθηκε με έπαινο στην 1η Πανελλήνια Έκθεση Μικρογραφικής Τέχνης-Μινιατούρας. Έργα της ανήκουν στην συλλογή του Σωτήρη Φέλιου, του Θωμά Λιακουνάκου και σε άλλες ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Ατομικές Eκθέσεις

  • 2013 Ενικός Αριθμός, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2009 Ζευγάρια στη Ζωή και στην Τέχνη, Αίθουσα Τέχνης Γαία, Πειραιάς
  • 2008 Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2005 Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2002 Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 1997 Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα
  • 1996 Γκαλερί Αργώ, Λευκωσία, Κύπρος

Ομαδικές Εκθέσεις

  • 2010 Συνάντηση ΙΙ, Χώρος Τέχνης 24
  • 2009-10 Η ανθρώπινη μορφή στην Τέχνη, Εκθεσιακό Κέντρο Τεχνόπολις-Γκάζι
  • 2009 Συνάντηση, Χώρος Τέχνης 24
  • 2009 Περιβάλλον-Δράση, Στρόβολος, Λευκωσία
  • 2004 Le projet 120, Villeneuve d' Ascg (πολιτιστική πρωτεύουσα Ευρώπης 2004), Γαλλία
  • 2003 Νέοι Καλλιτέχνες, Εκθεσιακό Κέντρο Τεχνόπολις-Γκάζι
  • 2002 1η Διαβαλκανική Έκθεση Σύγχρονης Μικρογραφικής τέχνης, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη
  • 2001 1η Πανελλήνια Έκθεση Μικρογραφίας, Βαφοπουλείο Πνευμ. Κέντρο Θεσσαλονίκης
  • 2000 Χρηστικά αντικείμενα, Γκαλερί Αργώ, Λευκωσία
  • 1990 Απόφοιτοι Εργαστηρίου Δ. Μυταρά, Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστημίου Αθηνών
  • 1989 Απόφοιτοι της ΑΣΚΤ, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

Ενδόμυχες απεικονίσεις προσώπων σε παρατακτική διάταξη

Τι είναι αυτό που κάνει τη Στρατηγούλα Γιαννικοπούλου να δημιουργεί έργα σκοτεινά, με ερμητικές αποδόσεις μορφών, εσωτερική ένταση, ψυχολογική φόρτιση και πόνο; Η ίδια θεωρεί πως επιχειρεί ένα είδος χαρτογράφησης της ψυχή, αποτυπώνοντας τα έντονα σημάδια που άφησε ο χρόνος εντός και εκτός των προσώπων που απεικονίζει.

Στα έργα της προηγούμενης δεκαετίας, μέχρι το 2005, εφάρμοζε την ζωγραφική της με υπόστρωμα την ακτινογραφία. Από το 1996-1997 δημιούργησε μια σειρά έργων, όπου με βάση την τυχαία ανθρώπινη ακτινογραφία επιζωγράφιζε χέρια, πόδια, χαρακτηριστικά προσώπου και άλλα τμήματα ανθρώπινων σωμάτων.

Τυχαιότητα ως προς τη βάση των ακτινογραφιών, τυχαιότητα και ως προς τα αποσπασματικά τμήματα των ανθρώπινων σωμάτων, που ενσωματώνονταν επικαλύπτοντας ζωγραφικά την ανεπάντεχη αυτή βάση των έργων της, για τη δημιουργία ενός είδος «ταμάτων».'

Οι ανοιχτές παλάμες των έργων του 1997, που ακουμπούν πάνω στους θώρακες των ακτινογραφιών αναδεικνύονται από την έντονη φωτεινότητα, προτείνοντας μια ιδιαίτερη σχέση βάσης και ζωγραφικής, τόσο σε εννοιολογικό, όσο και σε μορφοπλαστικό επίπεδο.

Η δουλειά της από το 2005-2008 αφορά μια σειρά από πορτρέτα κυρίως γερόντων.

.Κουρασμένα πρόσωπα, χαρακωμένα από το χρόνο και τις εμπειρίες, άλλοτε με σβησμένα βλέμματα και άλλοτε με έντονες ματιές κοιτούν κατευθείαν το θεατή.

Εκφραστικά μνημεία της ύπαρξης, στέκουν με σοβαρότητα, αυστηρότητα, σπάνια με ελαφρό μειδίαμα, ενώ παρουσιάζονται ως καθρέφτης του εσώτερου, μύχιου ψυχισμού τους.

H σκοτεινή αυτή παρατακτικότητα τόσου ανθρώπινου, ήρεμου πόνου, δημιουργεί στο θεατή αισθήματα αγωνίας και έντασης.

Η αισθητική γραφή της Στρατηγουλας Γιαννικοπούλου είναι βαθειά εξπρεσιονιστική γιατί υψώνει τα υποκειμενικά της αισθήματα, πάνω από την αντικειμενική πραγματικότητα, γιατί απεικονίζει την προσωπική ψυχική της κατάσταση παρά την κατάσταση του περιβάλλοντα εξωτερικού κόσμου και γιατί ασχολείται με τις πιο σκοτεινές, δυσοίωνες πλευρές της ανθρώπινης μοίρας.

Το ενδιαφέρον των εξπρεσιονιστικών της δημιουργιών συνίσταται στην ικανότητα της, να συνδιάζει τις ακραίες πλαστικές διατυπώσεις της με την βαθειά έκφραση των υπαρξιακών της ανησυχιών.

Η σκοτεινότητα του φόντου, η έλλειψη χρώματος, η σκληρότητα του μαύρου-άσπρου, με ελάχιστες νύξεις χρώματος, σε συνδιασμό με την κραυγαλέα παραμόρφωση των μορφών, προσδίδουν στα έργα μια έντονα συγκινησιακή και ψυχολογική διάσταση.

Η τέχνη της Στρατηγούλας είναι μια τέχνη υποκειμενική, η οποία αντλώντας από τις προσωπικές της εκφραστικές 'παρεκτροπές', φθάνει στην απόλυτα παροξυντική παραμόρφωση της ανθρώπινης φιγούρας.

Οι ανθρώπινες μορφές, μέσα από την παρατακτική περιχαράκωση, την οριοθέτηση και την απομόνωση, βγαλμένες σαν από παράθυρα τηλεοπτικών εκπομπών, με την ευάλωτη παρουσίαση της υπόστασής τους, παραπέμπουν στην τραυματική εμπειρία, στην απόγνωση, στο θάνατο, στην απαισιόδοξη θεώρηση των πραγμάτων.

Η εμμονή στα θέματα, στην σκοτεινή ολιγοχρωμία, στις παραμορφώσεις,στην λιτότητα των εκφραστικών της μέσων προτάσσουν τις έντονες υπαρξιακές της αγωνίες.

Η πρότασή της, πρωτότυπη και αυθεντική στηρίζεται δυνατά τόσο στην αξιοπιστία της φόρμας όσο και στην αλήθεια της ιδέας.

Δρ. Λίνα Τσίκουτα-Δεϊμέζη
Επιμελήτρια Εθνικής Πινακοθήκης