Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1952. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με καθηγητή τον Γιώργο Μαυροΐδη (1970-1974). Συνέχισε τις σπουδές του στη Λυών και στο Παρίσι (1978-1981). Αργότερα ως ακροατής παρακολούθησε το εργαστήριο του Leonardo Cremonini στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts του Παρισιού. Το 1982 επιστρέφει στην Ελλάδα, όπου εγκαθίσταται στην Αθήνα. Μαζί με τους καλλιτέχνες Ειρήνη Ηλιοπούλου, Γιώργο Ρόρρη, Εδουάρδο Σακαγιάν και Μαρία Φιλοπούλου σχηματίζουν μια άτυπη ομάδα «επιστροφής στη ζωγραφικότητα». Πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στην  Αθήνα το 1982. Έκτοτε έχει δείξει τη δουλειά του σε πέντε ατομικές και πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης, στο Μουσείο Φρυσίρα, στην Πινακοθήκη Κουβουτσάκη και σε άλλες ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ατομικές  Εκθέσεις

  • 2006 Aίθουσα Τέχνης Αθηνών, Αθήνα
  • 1995 Galerie Flak, Παρίσι
  • 1992 Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, Αθήνα
  • 1987 Δημοτική Πινακοθήκη, Λάρισα
  • 1985 Γκαλερί Αργώ, Αθήνα
  • 1982 Γκαλερί Συλλογή, Αθήνα

Ομαδικές Εκθέσεις (επιλογή)

  • 2013 Η γενιά του ’80 - Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου - Παράρτημα Σπάρτης (Κουμαντάρειος Πινακοθήκη), Σπάρτη
  • 2013 Σωματογραφίες - Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου - Παράρτημα Ναυπλίου, Ναύπλιο
  • 2012 Ellenico Plurale – Dipinti dalla Collezione Sotiris Felios, Complesso del Vittoriano, Ρώμη (επιμέλεια Giuliano Serafini)
  • 2012 Μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Έργα από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο, Βόλος (επιμέλεια Ειρήνη Οράτη)
  • 2012 FacetoFaceένας συλλέκτης και οι καλλιτέχνες, Μουσείο Φρυσίρα Σύγχρονη Ευρωπαïκή Ζωγραφική, Αθήνα (επιμέλεια: Βλάσης Φρυσίρας, Χριστίνα Σωτηρόπουλου)
  • 2012 Οινοποιείο, Lemos Center, Αθήνα (επιμέλεια ‘Ιρις Κρητικού)
  • 2011 Σώματα – Τόποι. Σύγχρονη ελληνική ζωγραφική από τη Συλλογή του Αντώνη και της Άζιας Χατζηιωάννου, Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού – Παράρτημα Βερολίνου (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2011 Πτολεμαΐδα Άνοιξη 2011- Παραστατική Ζωγραφική, Παλαιοντολογικό & Ιστορικό Μουσείο Πτολεμαΐδας, Δήμος Εορδαίας (επιμέλεια: Τατιάνα Σπινάρη)
  • 2010 Αποδομώντας τον καμβά – Επινοώντας την εικόνα-‘Εργα από τη συλλογή Αντώνη και ‘Αζιας Χατζηιωάννου, Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης (επιμέλεια: ‘Ιρις Κρητικού)
  • 2010 Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική από τη συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Σισμανόγλειο Μέγαρο, Κωνσταντινούπολη
  • 2010 Ανθρώπινα Μέτρα, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα» (επιμέλεια: ‘Ιρις Κρητικού)
  • 2009 Greek Colour. SixteenContemporaryArtists, Υπουργείο Τουρισμού, Sothebys, Λονδίνο (επιμέλεια: Μαρίζα Καλογεροπούλου-Φασιανού)
  • 2009 Ambassadors of Contemporary Greek Art, Three Generations of Painters, Exhibition at the Hellenic Museum, Greek National Tourism Organization, Μελβούρνη, Αυστραλία
  • 2009 Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη, Hellenic Museum, Μελβούρνη
  • 2009 Υδατογραφώντας το ελληνικό τοπίο, Πινακοθήκη Σύγχρονης Βαλκανικής Τέχνης, Λήμνος (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2009 Συνέβη στην Αθήνα, Πολιτισμικός Οργανισμός Δήμου Αθηναίων, «Μικρή Άρκτος» (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2009 Το βλέμμα του χρόνου, ιστορίες εικόνων. Πίνακες από τη συλλογή Σωτήρη Φέλιου. Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα (επιμέλεια: Ειρήνη Οράτη)
  • 2008 Κέντρο Χαρακτικής Αθηνών. Η ιστορία ενός εργαστηρίου, Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων (επιμέλεια: Νέλλη Κυριαζή)
  • 2008 GreekArtToday. Eight Contemporary, Belgravia Gallery, Mayfair, London (επιμέλεια: Γιώργος Σταθόπουλος)
  • 2008 ExperiencingGreece, Υπουργείο Τουρισμού, Πεκίνο, Κίνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2008 Η Αίγινα των Ζωγράφων, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα» (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2007 Όψεις της μορφής – σημάνσεις του τοπίου, Έλληνες ζωγράφοι από τη συλλογή Αντώνη και  Άζιας Χατζηιωάννου στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων (επιμέλεια: Ίρις Κριτικού)
  • 2007 Greek Art Today. Twelve Contemporary Artists, Belgravia Gallery, Λονδίνο (επιμέλεια: Γιώργος Σταθόπουλος)
  • 2007 Γενέθλιος Τόπος, Alpha Trust, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2007 Πάντ’ ανοιχτά πάντ’ άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου..., Σκιαγραφώντας τον Διονύσιο Σολωμό, Πινακοθήκη Μοσχανδρέου, Μεσολόγγι (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2007 Εικαστικό Πανόραμα 2007. Καλλιτεχνική Καινοτομία, Σημειολογία τών ‘Ορων της στη Νέα Εποχή, Υπουργείο Πολιτισμού, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη (επιμέλεια: Χάρης Καμπουρίδης)
  • 2006 ReflectionsfromGreece, The National Arts Club, ΝέαΥόρκη (επιμέλεια: Κατερίνα Κοσκινά)
  • 2006 Ήταν κάποτε η Πηνελόπη Δέλτα, Κολέγιο Ψυχικού, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2006 Εν Μηνί Εκατομβαιώνι, Marina Keas Gallery, Τζιά (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2005 In Arte Veritas. Πλόες ΧΙ, Ίδρυμα Πέτρου και Μαρίκας Κυδωνιέως, ΄Ανδρος (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά)
  • 2005 Ιερή και Βέβηλη. Όψεις της γυναίκας στη σύγχρονη ελληνική ζωγραφική, Δημοτική Πινακοθήκη, Χανιά (επιμέλεια: Χάρης Καμπουρίδης)
  • 2005 Ωδή στη Μητέρα, Βυζαντινό Μουσείο, Αθήνα
  • 2005 Κ. Π. Καβάφης, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα
  • 2004 Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα (επιμέλεια: Μάρθα Χαλικιά)
  • 2004 ReflectionsfromGreece, Absolute Americana Gallery, St. Augustine, Φλόριντα, Αγώνων Πόλις, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά)
  • 2003-04 Ολυμπιακό Πνεύμα και Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη, περιοδεύουσα έκθεση, (επιμέλεια: Πέγκυ Κουνενάκη)
  • 2003 Ζωγραφικές Συγγένειες, Γκαλερί Σκουφά, Αθήνα
  • 2003 Νέα Εικονολατρεία. Θριαμβευτική επιστροφή της ζωγραφικής αναπαράστασης Fine Arts Καπόπουλος, Αθήνα (επιμέλεια: Χάρης Καμπουρίδης)
  • 2002 ΑνθρωπογεωγραφίαΙ, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα
  • 2001 Figurazione Europea, Galleria Forni, Μιλάνο (επιμέλεια: Alessandro Riva)
  • 2000 2.000 Κονσέρβες, Λιθογραφείο της οδού Πειραιώς, Αθήνα (επιμέλεια: Αλέξης Βερούκας, Νίκη Νικονάνου, Νίκος Στεφάνου)
  • 1997 Δέκα Έλληνες Παραστατικοί Ζωγράφοι από τη Συλλογή της Πινακοθήκης Κουβουτσάκη, Casino Knokke, Galerie Jan de Maere, Βέλγιο και Δημοτική Πινακοθήκη, Θεσσαλονίκη (επιμέλεια: Θάλεια Στεφανίδου, στο πλαίσιο της «Θεσσαλονίκης Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 1997»)
  • 1997 Δάσκαλοι και Μαθητές. Μια πρόταση ανάγνωσης, Γκαλερί Αστρολάβος, Αθήνα, Γκαλερί Μεταμόρφωση, Θεσσαλονίκη (επιμέλεια: Μάνος Στεφανίδης)
  • 1997 Εικαστικό Αφιέρωμα, Πανελλήνια Πολιτιστική Κίνηση, Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων
  • 1996 Αφιέρωμα στον Περικλή Πανταζή, Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ, Μέτσοβο (επιμέλεια: Όλγα Μεντζαφού-Πολύζου)
  • 1996 Φόρος τιμής στον Paul Verlaine, Γαλλικό Ινστιτούτο, Πειραιάς
  • 1992 Εuropart, Γενεύη (συμμετοχή με Αίθουσα Τέχνης Αθηνών)
  • 1991-94 Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική. Συλλογή Βλάση Φρυσίρα, Πινακοθήκη Πιερίδη, Γλυφάδα, (1991), Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, Αθήνα, Δημοτική Πινακοθήκη, Ρόδος, Αίθουσα Τέχνης και Συναυλιών, Ύδρα (1992), Βυζαντινό Μουσείο, Ζάκυνθος (1993), Νεώρια, Χανιά, Γενί Τζαμί, και Βελλίδειο Πολιτιστικό Κέντρο, Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη (1994) (επιμέλεια: Τάκης Μαυρωτάς)
  • 1990 Vers un Nouvel Humanisme: Jeunes Peintres Grecs à Paris, Centre Culturel de Villejuif, Παρίσι (επιμέλεια: Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα)
  • 1988 Ζωγραφική για ένα Τραπέζι, Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων (επιμέλεια: Μάνος Στεφανίδης)
  • 1988 Ελληνική Ζωγραφική 1968-1988, Musée Royal des Beaux Arts, Βρυξέλλες, οργάνωση Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
  • 1985 Νέοι Έλληνες Ζωγράφοι. Διαδρομές, Αθήνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, Πινακοθήκη Δ. Πιερίδη (επιμέλεια: Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν, Μάνος Στεφανίδης)
  • 1975 Πανελλήνιος, Ζάππειο, Αθήνα

Στέφανος Δασκαλάκης: η ζωγραφική σαν εικόνα και ύλη

Από τη δεκαετία του εβδομήντα και ύστερα, η ζωγραφική, και ειδικότερα η παραστατική ζωγραφική, δημιουργεί κατά περιόδους κυρίαρχες τάσεις στη σύγχρονη τέχνη, ανανεώνοντας και ισχυροποιώντας έτσι τη θέση της ανάμεσα στις υπόλοιπες καλλιτεχνικές εκφράσεις των εικαστικών τεχνών. Η τελευταία δεκαετία είναι μια τέτοια περίοδος άνθησης του ενδιαφέροντος για τη ζωγραφική. Ερωτήματα, όπως ο νέος ρόλος της ζωγραφικής και ό,τι αντιπροτείνει σε σχέση με τον έντονο και κυρίαρχο στην τέχνη εννοιολογισμό, απασχολούν τον χώρο της σύγχρονης τέχνης.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η δουλειά του Στέφανου Δασκαλάκη αποκτά έναν επίκαιρο χαρακτήρα. Εκτός όμως από την επιλογή του συγκεκριμένου μέσου, υπάρχει και ένα πρόσθετο, ανεξάρτητο ενδιαφέρον, που εντοπίζεται στον τρόπο δουλειάς του καλλιτέχνη. Ο Δασκαλάκης είναι ένας από τους λίγους ζωγράφους που δουλεύει από ζωντανό μοντέλο, είτε αυτό είναι ένα πορτρέτο ή μια ανθρώπινη φιγούρα είτε μια νεκρή φύση. Ακολουθεί δηλαδή μια παραδοσιακή μέθοδο ζωγραφικής που ελάχιστοι σύγχρονοι ζωγράφοι εξασκούν συστηματικά.

Στη δουλειά του ζωγράφου, η παρατήρηση και η σημασία μιας πραγματικότητας απτής και παρούσας την ώρα της ζωγραφικής πράξης είναι προϋπόθεση και μέρος της δημιουργικής διαδικασίας. Το στήσιμο του μοντέλου στο ατελιέ και η κατάλληλη «σκηνογραφία» της εικόνας απαιτούν και αυτές άλλωστε τη «φυσική» εμπλοκή του ζωγράφου.

Ο ίδιος θεωρεί ότι η επιλογή του να ζωγραφίζει από ζωντανό μοντέλο ίσως να αποτελεί μια αντίσταση στον υπερβολικό εννοιολογισμό που χαρακτηρίζει όχι μόνο τη σύγχρονη τέχνη αλλά τη ζωή γενικότερα. Σε μία εποχή που ο ίδιος περιγράφει ως υπερβολικά «διανοητική», αντιτάσσει μια ζωγραφική και έναν τρόπο δουλειάς που κινητοποιούν και καλλιεργούν πρωτίστως τις αισθήσεις. Η ζωγραφική του δεν περιορίζεται σ’ ένα οπτικό αποτέλεσμα αλλά αποτελεί και ένα ερέθισμα για την αφή.

Στις ενδιαφέρουσες και στοχαστικές απόψεις του για την τέχνη, ο Δασκαλάκης επανέρχεται συχνά στην ιδέα της «υλικής οντότητας της ζωγραφικής», στη ζωγραφική ως «αντικείμενο» και όχι μόνο ως εικόνα. Ήδη από το 1987, σημειώνει στον κατάλογο της ατομικής του έκθεσης (στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα) ότι «ίσως οι εικαστικές τέχνες να είναι λιγότερο οπτικές και περισσότερο τέχνες της Αφής». Περιγράφει μάλιστα το βλέμμα που «αγγίζει τα αντικείμενα και νιώθει το φως να κάθεται με τρόπο σωματικό πάνω στις επιφάνειες των πραγμάτων».

Τα επάλληλα στρώματα χρώματος στα έργα –κυρίως τα μεταγενέστερα– αλλά και η εξπρεσιονιστική γραφή καθρεφτίζουν την έμφαση αυτή στη ματιέρα και την ύλη. Ποσότητες χρώματος πάνω στον καμβά χτίζουν μια ζωγραφική επιφάνεια που έχει «σάρκα» και φέρει τη μνήμη της ζωγραφικής πράξης. Η οπτική και απτική όψη της ζωγραφικής συνυπάρχουν.

Στις νεκρές φύσεις –χαρακτηριστικές είναι οι εικόνες με τα φρούτα και τους ξηρούς καρπούς που είναι πεσμένα στο πάτωμα– το απτικό στοιχείο και η υλικότητα έρχεται σε αντιπαλότητα με μια εικόνα φθοράς και εγκατάλειψης. Σαφώς επηρεασμένοι από τις “vanitas” της ολλανδικής ζωγραφικής, οι πίνακες αυτοί υποδηλώνουν την πάλη της ύπαρξης απέναντι στη φθορά του χρόνου.

Στα γυμνά ή τα ολόσωμα πορτρέτα, που αποτελούν και την πρόσφατη δουλειά, το δέρμα αποκτά υφή και σχεδόν γλυπτική υπόσταση.

Παρά τη σημασία που αποδίδει στην ύλη και την πραγματικότητα, ο Δασκαλάκης όμως δεν αποσκοπεί στην αναπαράστασή της. Οι άνθρωποι που βλέπει να περπατούν στον δρόμο, ο κόσμος της καθημερινότητας, μπορεί να λειτουργεί ως έμπνευση για τον ίδιο, σκοπός όμως δεν είναι η αποτύπωση της πραγματικότητας αλλά το άυλο στοιχείο –ο ψυχισμός, μια πνευματική ή συναισθηματική κατάσταση αλλά και στοιχεία καθαρά ζωγραφικά, όπως οι ιδιότητες του φωτός και του χρώματος.

Η παρουσία του φυσικού λειτουργεί ως ένα είδος πρόκλησης. Θέτει όρια και με αυτήν την έννοια, είναι, σύμφωνα με τον ζωγράφο, μια μορφή αντίστασης, ένα εμπόδιο. Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη, η αντίσταση αυτή είναι που παράγει και την τόσο επιθυμητή για τον ίδιο ένταση στη ζωγραφική του. Η ένταση επιτυγχάνεται μέσα από τις έντονες σκιές, το φως που συχνά αποτυπώνεται σαν να εισέρχεται διαγωνίως (ο ζωγράφος χρησιμοποιεί πάντα τεχνητό φως και όχι το φυσικόφως που αλλάζει με την ώρα της ημέρας), και τη ματιέρα. Σε κάποια ολόσωμα πορτρέτα, η γωνία λήψης που μοιάζει να τοποθετείται ψηλά στον χώρο, εντείνει τη δραματικότητα και δημιουργεί την εντύπωση μίας περιδίνησης.

Στα περισσότερα έργα, έχει κανείς την αίσθηση της κίνησης, μια κατάστασης αβέβαιης και ρευστής, μιας υπόγειας και ενίοτε απειλητικής ατμόσφαιρας. Το σκοτεινό και το βίαιο στοιχείο στη ζωγραφική γοητεύουν τον Δασκαλάκη. Ανάμεσα στους κλασικούς ζωγράφους που θαυμάζει, ξεχωρίζει τον Nicolas Poussin για τον τρόπο που συνδυάζει στη ζωγραφική του μια κατάσταση ηρεμίας με μια μυστηριώδη ατμόσφαιρα υπόγειας έντασης.

Σημαντική μορφή για τον Δασκαλάκη είναι και ο Γιάννης Τσαρούχης (ο οποίος γράφει ένα μικρό σημείωμα στο έντυπο της πρώτης ατομικής έκθεσης του Δασκαλάκη το 1982). Σε μια εποχή που κυριαρχούσε η αφηρημένη ζωγραφική, ο Δασκαλάκης θεωρεί αξιοθαύμαστη την αφοσίωση του Τσαρούχη στο ιδίωμα μιας παραστατικής ζωγραφικής.

Ο Δασκαλάκης, μαζί με κάποιους άλλους παραστατικούς ζωγράφους της ίδιας περίπου ηλικίας, είναι συνεχιστής αυτής της παραστατικής ζωγραφικής. Στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας φοίτησε στο ατελιέ του Γιώργου Μαυροΐδη. Στο Παρίσι, όπου μετά τη Λυών, συνέχισε τις σπουδές του, επέλεξε, το ατελιέ του Leonardo Cremonini, όπου φοίτησαν και άλλοι Έλληνες παραστατικοί ζωγράφοι της γενιάς του.

Η ζωγραφική του Δασκαλάκη διαμορφώνεται σε μια εποχή «επιστροφής του ρεαλισμού» (με την έννοια του όρου ως παραστατικότητα). Ήδη από τη δεκαετία του εβδομήντα, σημειώνεται μια διεθνής τάση που αντιδρά στην κυριαρχία του φορμαλισμού και εκφάνσεων της τέχνης όπως ο μινιμαλισμός, και προτείνει μια ζωγραφική παραστατική. Στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα, όταν ο καλλιτέχνης επιστρέφει στην Ελλάδα και κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση, ο νεοεξπρεσιονισμός βρίσκεται στο επίκεντρο της σύγχρονης τέχνης. Στα πρώτα του εκείνα έργα ζωγραφίζει μεγάλους σάκους εμπορευμάτων. Το θέμα είναι ένα πρόσχημα για να ασχοληθεί ο ζωγράφος με το φως, τη ματιέρα και τις ποιότητες της ζωγραφικής, τα ζητήματα που τον απασχολούν αδιάλειπτα από τότε. Η συγκέντρωση σε κάποια μόνο θέματα –τους εσωτερικούς χώρους, τις νεκρές φύσεις, τα πορτρέτα και την ανθρώπινη φιγούρα– υποδηλώνει εξάλλου την προτεραιότητα στις ιδιότητες της ζωγραφικής και όχι στο θεματικό εύρος.

Παρότι εκπρόσωπος της παραστατικής ζωγραφικής, ο Δασκαλάκης δεν διαχωρίζει την αφαίρεση από την παραστατικότητα, όταν αναλύει τις ιδιότητες της ζωγραφικής. Οι προκλήσεις και τα «ζητήματα» της ζωγραφικής παραμένουν τα ίδια και στις δύο περιπτώσεις. Ένα έργο παραστατικής ζωγραφικής εμπεριέχει την αφηρημένη τεχνοτροπία, διότι κάθε κομμάτι της ζωγραφικής επιφάνειας μπορεί να απομονωθεί και να αποτελέσει ένα αυτόνομο έργο αφηρημένης σύνθεσης. Εντέλει όμως, η αξία ενός έργου δεν κρίνεται από αποκομμένες λεπτομέρειες αλλά από το σύνολό του, όπως από τον τρόπο δένουν οι όγκοι, οι χρωματικές κηλίδες και η ματιέρα μεταξύ τους.

Το πότε κρίνει ο ζωγράφος ότι το έργο έχει ολοκληρωθεί είναι μια κρίσιμη απόφαση που καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα. Αν και πιστεύει στις συμπτώσεις και στη γρήγορη ολοκλήρωση ενός έργου, ο Δασκαλάκης δουλεύει με επιμονή και για μεγάλο χρονικό διάστημα την κάθε ζωγραφική επιφάνεια. «Βασανίζει» τη σύνθεση, εναποθέτει το ένα ζωγραφικό στρώμα πάνω στο άλλο αλλά πολλές φορές καταλήγει να καταστρέψει το ίδιο το έργο. Αυτή η επίπονη δουλειά εξηγεί άλλωστε τις σχετικά λίγες ατομικές εκθέσεις του ζωγράφου.

Το έργο, πάνω στο οποίο ένας ζωγράφος έχει αφιερώσει ώρες δουλειάς, είναι εκείνο που, κατά τη γνώμη του Δασκαλάκη, έχει τις περισσότερες πιθανότητες να έχει διάρκεια, να αντέχει σε διαφορετικές προσεγγίσεις και να παρουσιάζει ενδιαφέρον, ιδωμένο από κοντινή αλλά και μακρινή απόσταση. Παρ’ όλα αυτά, ο Δασκαλάκης, θεωρεί ότι ένα έργο παραμένει πάντα ανοιχτό. Αυτό που έρχεται σε τέλος δεν είναι η σύνθεση αλλά τα όρια του ζωγράφου, οι δυνατότητές του. Η πρόκληση της ζωγραφικής και η περιπέτεια της ζωγραφικής πράξης παραμένουν ανεξάντλητες. Η δουλειά του Στέφανου Δασκαλάκη είναι μια διαρκής εξερεύνηση αυτής της ζωγραφικής γλώσσας και μια άσκηση του βλέμματος πάνω στον πλούτο που εμπεριέχουν οι όψεις των πραγμάτων.

Αλεξάνδρα Κοροξενίδη