Γεννήθηκε στην Ιεράπετρα της Κρήτης το 1959. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τον Γιώργο Μαυροΐδη και τον Ηλία Δεκουλάκο ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ. (1979-1983). Συνέχισε τις σπουδές της στην École nationale superieure des Beux-Arts του Παρισιού με καθηγητή τον Vladimir Velickovic, ως υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης (1985-1986). Παρουσίασε για πρώτη φορά τη δουλειά της το 1989 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει δέκα ατομικές εκθέσεις. Έχει εικονογραφήσει τα βιβλία «Στη ροή του ποταμού» (Στέλιος Σκοπελίτης, 1995), «Άσεμνες ιστορίες» (Συλλογικό, 1997) και «Το τσίμπημα της σφήκας» (Μάρω Λοΐζου, 2007).

Ατομικές  Εκθέσεις

  • 2010 Μεταγραφή, Frissiras Gallery, Αθήνα
  • 2007 Ήταν καλοκαίρι του ΄92, Thanassis Frissiras  Gallery, Αθήνα
  • 2002 Έγκοιλον, Galerie 3, Αθήνα
  • 1999 Ερωτοπία, Galerie 3, Αθήνα
  • 1996 Ο κήπος του καθενός Galerie 3, Αθήνα
  • 1995 Γυμνό, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 1995 Πορτραίτα,  Αίθουσα Τέχνης Τερρακόττα, Θεσσαλονίκη
  • 1993 Πρόσωπο-προσωπείο,  Galerie 3, Αθήνα
  • 1993 Πορτραίτα, Πνευματικό Κέντρο, Καλαμάτα
  • 1989 Πορτραίτα, Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο Ώρα, Αθήνα

Ομαδικές Εκθέσεις (επιλογή)

  • 2013 Η γενιά του ’80 - Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου - Παράρτημα Σπάρτης (Κουμαντάρειος Πινακοθήκη), Σπάρτη
  • 2013 Κτερίματα, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2012 Ellenico Plurale – Dipinti dalla Collezione Sotiris Felios, Complesso del Vittoriano, Ρώμη (επιμέλεια Giuliano Serafini)
  • 2012 Μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Έργα από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο, Βόλος (επιμέλεια Ειρήνη Οράτη)
  • 2010 Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη, Σισμανόγλειο Μέγαρο, Κωνσταντινούπολη & Τεχνόπολις, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2008 Art Athina
  • 2007 Art Athina
  • 2007 Γενέθλιος Τόπος, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα (επιμέλεια Ίρις Κρητικού)
  • 2007 Σκιαγραφώντας τον Διονύσιο Σολωμό, οργάνωση Πινακοθήκη Μοσχανδρέου & «Μικρή Άρκτος», Μεσολόγγι, Μονή Κοσμά & Δαμιανού, Βενετία, Ιταλία & Πάρκο Ελευθερίας, Αθήνα
  • 2006 Ήταν μια φορά η Πηνελόπη Δέλτα..., Κολλέγιο Αθηνών
  • 2005 Μαρία Πολυδούρη, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2004 In our image after our likeness, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα
  • 2003 οίκαδε, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Ρέθυμνο
  • 2001 Το σώμα, Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, Θεσσαλονίκη
  • 2000 Έλληνες Καλλιτέχνες. Αναζητήσεις 1950-2000, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Ρέθυμνο
  • 1998 Art Athina
  • 1997 Εστίες του βλέμματος, Εικαστικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Λάρισα
  • 1997 Άσεμνες Ιστορίες, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 1994 Συλλογή Φρυσίρα, Θεσσαλονίκη
  • 1994 Art Athina
  • 1994 Έρως και τέχνη, Αίθουσα Τερρακόττα, Θεσσαλονίκη
  • 1990 Αναφορά στον Μπουζιάνη, Δημοτική Πινακοθήκη, Αθήνα
  • 1988 22 Ελληνες Καλλιτέχνες, παλαιοί υπότροφοι της Γαλλικής Κυβερνήσεως, Κέντρο Κ. Παλαμά, Αθήνα
  • 1987 Πανελλήνια Εκθεση ΟΛΠ, Πειραιάς
  • 1986 Εικαστική δράση Ι & ΙΙ, Αθήνα
  • 1986 Έκθεση Ελλήνων Καλλιτεχνών για την Καλαμάτα, Εθνική Πινακοθήκη, Αθήνα
  • 1985 Galerie de la Maison des Beaux Arts, Παρίσι

Αγκαλιάζοντας την ύπαρξη

Η ζωγραφική της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη

Ζωγράφο των αισθήσεων και της συναισθηματικής έντασης λογάριαζα την Καλλιόπη Ασαργιωτάκη έως πριν από μερικά χρόνια. Αγαπούσε τις ελαφριές ύλες, τα απωανατολίτικα χαρτιά, η γραμμή της ήταν ρευστή εξπρεσιονιστική, τα χρώματά της αραιά, διακριτικά. Πριν από τέσσερα χρόνια όμως είδα με ευχάριστη έκπληξη και την άλλη όψη. Την είδα να εξελίσσεται μορφολογικά, αλλά και να μετατοπίζει την αφήγησή της, από το ερωτικό σμίξιμο, προς τον έναν άνθρωπο, υπέρφυλη βιτρουβιανή φιγούρα, που λάμπει σαν αναγεννημένος.

Ο εξπρεσιονισμός φαινόταν να υποχωρεί εδώ κι εκεί, προς όφελος μιας λεπτολόγου αναπαράστασης. Όμως ο ζωγραφισμένος άνθρωπος της Ασαργιωτάκη δεν είναι μίμησις του πραγματικού, είναι ακτινοβόλο πλάσμα, έρχεται προς το φως και εκπέμπει φως, είναι εικόνισμα αναγέννησης. Και μαζί είναι υπαρξιακή αναζήτηση, εικονισμένη ένταση και ανασκαφή.

Στο σύνολο των σχεδίων που παρουσιάζεται εδώ έχουμε και τις δύο γραφές, και τις δύο προσεγγίσεις: τον εξπρεσιονισμό των αισθήσεων και των αγκαλιασμάτων, μια πυκνή ερωτογραφία, και την αυστηρή, τεταμένη εικόνιση της μεμονωμένης ανθρώπινης μορφής. Παντού ξεχωρίζει η λεπτή και επίμονη γραμμή της ζωγράφου: το μελάνι οργανώνεται σε αφήγημα με μια επίπονη στιγμογραφία, κουκίδα-κουκίδα, γραμμή-γραμμή, με αφανή μόχθο, με μαστορική λεπτομέρεια που υποχωρεί και σβήνει, για να αναδειχθεί η εντύπωση και η απόκοσμη αύρα του ανθρώπινου προσώπου.

Είναι καθαρή ζωγραφική, αφηγηματική και μεταφυσική μαζί, ένα μοναδικό μείγμα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Νίκος Γ. Ξυδάκης
* ατομική έκθεση της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη με τίτλο  Έγκοιλον στην Γκαλερί 3, 19.11-07.12.2002