Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1980-1986) με δασκάλους τον Γιάννη Μόραλη και τον Δημήτρη Μυταρά και ψηφιδωτό με τον Γιάννη Κολέφα. Διδάσκει στην Α.Σ.Κ.Τ. στο τμήμα του Ψηφιδωτού από το 1987 μέχρι σήμερα. Το 1999 εκλέχτηκε Λέκτορας για το τμήμα του Ψηφιδωτού. Το 2005 εκλέχτηκε Επίκουρη Καθηγήτρια Α.Σ.Κ.Τ. στο ίδιο τμήμα. Έργα της Αγγελίδου υπάρχουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, μουσεία και πινακοθήκες στην Ελλάδα, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο και Κύπρο.

 

Ατομικές εκθέσεις

  • 2009 Διαβάτες, Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα
  • 2005 Διαβάσεις, Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα
  • 2002 Ψηφιδωτά – Ζωγραφική, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2000 Χωρογραφίες, Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα
  • 1996 Ενύπνιες πόλεις, Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα
  • 1996 Ενύπνιες πόλεις και παράθυρα, Γκαλερί Τερακόττα, Θεσσαλονίκη
  • 1994 Το ψυχρόν της αργύριον, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 1992 Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο Ώρα, Αθήνα
  • 1988 Γκαλερί Αγκάθι, Αθήνα
  • 1986 Γκαλερί Αγκάθι, Αθήνα

 

Ομαδικές εκθέσεις

  • 2011 Σώματα – Τόποι: Σύγχρονη Ελληνική ζωγραφική από τη συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου, Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, Παράρτημα Βερολίνου, Βερολίνο (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2011 Έλληνες Καλλιτέχνες για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Κέντρο Προάσπισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΠΑΔ), στο Πνευματικό Κέντρο του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων
  • 2011 Natura 2011, Ίδρυμα Ευγενίδου, Αθήνα (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά)
  • 2011 Ομαδική έκθεση συνεργατών, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2011 Εορτινά Καλλιτεχνών, Γκαλερί Καψιώτη, Πειραιάς, Αθήνα
  • 2011 + Θέσεις, Αίθουσα Τέχνης Τρίγωνο, Κηφισιά, Αθήνα (επιμέλεια: Μ. Ξανθάκου)
  • 2010 Art-Athina 2010, Συμμετοχή με την Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Κλειστό Π. Φαλήρου (TaeKwonDo), Ολυμπιακά Ακίνητα, Δέλτα Φαλήρου, Αθήνα
  • 2010 Κοιτάσματα Τέχνης από τη Γκαλερί Καπλανών 5, Villa Serpieri του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου
  • 2010 Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη, Σισμανόγλειο Μέγαρο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας και Θεολογική Σχολή της Χάλκης, Κωνσταντινούπολη / Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2010 Μπρίνιες 2010 – Τέχνη στο Αγρόκτημα, Κρανίδι Αργολίδος (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)/ Ίδρυμα Τσιχριντζή, Κηφισιά, Αθήνα (επιμέλεια: Μ. Ξανθάκου)
  • 2010 Το Αρχαίο Ψηφιδωτό συναντά το Σύγχρονο, Κέντρο Τεχνών Πάρκο Ελευθερίας, Αθήνα -Διεθνής Ένωση Σύγχρονων Ψηφοθετών AIMC στο πλαίσιο του 12ου Διεθνούς Συνεδρίου Ψηφιδωτού
  • 2010 Αποδομώντας τον καμβά – Επινοώντας την εικόνα, Έργα από τη συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου, Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2009 Συνάντηση, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2009 Ιστορίες Τοπίου – από την παράδοση στην αειφορεία, Bασιλική του Αγίου Μάρκου, Ηράκλειο, Κρήτης/ Λουτρό των Αέρηδων, Πλάκα Αθήνα (επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη)
  • 2009 Έλληνες Καλλιτέχνες για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων
  • 2009 Greek Art Today 2009, Belgravia Gallery, Λονδίνο (επιμέλεια: Γιώργος Σταθόπουλος )
  • 2009 Τιμή στον Γιάννη Μόραλη, Δάσκαλος και μαθητές – καθηγητές της ΑΣΚΤ, εκθεσιακός χώρος «Ν. Κεσσανλής» της ΑΣΚΤ, Αθήνα
  • 2009 Συνέβη στην Αθήνα, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα», Αθήνα, (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2009 Αίθουσα τέχνης Τρίγωνο, Κηφισιά, Αθήνα
  • 2008 ...στα παιδιά με αγάπη, ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ, Αθήνα
  • 2008 Art Objects, Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα
  • 2008 H Τέχνη στην πρώτη σελίδα, Athens Voice, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα
  • 2008 Σκιαγραφώντας τον Διονύσιο Σολωμό, Μουσείο Μοσχανδρέου, Μεσολόγγι, - Προξενείο Ελλάδας, (Sts. Cosmas and Damian Convent), Βενετία / Κέντρο Τεχνών (Πάρκο Ελευθερίας), Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2008 Εxperiencing Greece; Travels through an enchanted Landscape, Ελληνικό Σπίτι, Πεκίνο, Κίνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2008 Greek Art Today 2008, Belgravia Gallery, Λονδίνο (επιμέλεια: Γιώργος Σταθόπουλος)
  • 2008 Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2008 Έλληνες Καλλιτέχνες για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Γκαλερί Σκουφά
  • 2008 Εικαστικές παρουσίες στη Λέσβο, οργάνωση Δήμος Μυτιλήνης & Γκαλερί ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ, Λουτρό (Παλιά Αγορά), Μυτιλήνη
  • 2008 Material Links -Δεσμοί Ύλης, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης MoCA της Σαγκάης, Κίνα/ Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη/ Τεχνόπολις, Αθήνα (επιμέλεια: Λιάνα Σκουρλή, Ιρις Κρητικού, Diana Freundi)
  • 2008 Ομαδική έκθεση, Αίθουσα Τέχνης Τρίγωνο, Κηφισιά
  • 2007 Unfair ’07, Athens Imperial, Αθήνα / Macedonia Palace, Θεσσαλονίκη
  • 2007 Όψεις της μορφής – Σημάνσεις του τοπίου Έλληνες ζωγράφοι από την συλλογή Αντώνη & Άζιας Χατζηιωάννου, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, Κρήτη
  • 2007 Greek Art Today, Twelve Contemporary Artists, Exhibition, Belgravia Gallery, London (curated by: G. Stathopoulos)
  • 2007 Οι Καλές Τέχνες στο Πλευρό της Ελπίδας ΙΙ, Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο (επιμέλεια: Τάκης Μαυρωτάς)
  • 2007 Ελαίας εγκώμιον, Συνεδριακό κέντρο ΣΠΑΠ, Αρχαία Ολυμπία
  • 2007 Δάφνη Αγγελίδoυ – Μαριλiτσα Βλαχάκη – Κώστας Παπανικολάου, Ιανός, Αθήνα
  • 2007 Μ. Ε. V. Νοσοκ. Παίδων, «Κωστής Παλαμάς» Αίθουσα Πανεπιστημίου Αθηνών
  • 2007 Γενέθλιος Τόπος, Μουσείο Μπενάκη (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2006 Στα χρώματα της Ίριδας, Κέντρο Τεχνών – Πάρκο Ελευθερίας Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2006 Ελαίας εγκώμιον, Ακαδημία Αθηνών, Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών / Κτήριο των Ηνωμένων Εθνών στη Ν. Υόρκη (επιμέλεια: Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη, Λουίζα Καραπιδάκη)
  • 2006 Μια γιορτή του Ψηφιδωτού, σε συνεργασία με τον Δήμο Πάρου Orange door gallery, Πάρος/ Fish & Olive Gallery, Xαλκι Νάξου
  • 2006 Ζωσιμάδων Δράσεις 2006 και Ευεργετισμός, Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία, Σεπτ. 2006, Ιωάννινα
  • 2006 Cow Parade, Αθηνα 2006
  • 2006 Ήταν κάποτε η Πηνελόπη Δέλτα…, Ελληνοαμερικανικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Κολλέγιο Αθηνών
  • 2006 Η συλλογή της Alpha Bank – Ελληνική Τέχνη από το 1920 έως σήμερα, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη
  • 2006 Greek art at its finest, Ελληνικό Κέντρο, Λονδίνο, by Artphilo gallery
  • 2006 gallery 7, Αθήνα
  • 2005 Μάσκες & προσωπεία, Περί Τεχνών, Αθήνα
  • 2005 Α table - στο τραπέζι, Αίθουσα Σκουφά, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2005 Όραμα και άγγιγμα, Άτριον, Θεσσαλονίκη (επιμέλεια: Χάρης Καμπουρίδης)
  • 2004 Ο κόσμος της ελιάς, Μουσείο Θεόφιλου, Μυτιλήνη (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά -Όλγα Μεντζαφου-Πολύζου)
  • 2004 Ο κόσμος της ελιάς, Βασιλική Αγίου Μάρκου, Ηράκλειο Κρήτης. Οργάνωση: Δήμος Ηρακλείου - Βικελαια Δημοτική Βιβλιοθήκη Κρήτης
  • 2004 Ελαίας εγκώμιον, Μέγαρον Ακαδημίας Αθηνών, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού, Λουίζα Καραπιδάκη, Flavia Nessi Γιαζιτζόγλου)
  • 2004 Αιγινήτικα Κανάτια, Καμβάς από πασπαρά, Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο του Δήμου Αίγινας, Αίγινα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2003 Ζωσιμάδων δράσεις, Ιτς Καλέ - Κάστρο, Ιωάννινα
  • 2003 Coup de coeur, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, Αθήνα (επιμέλεια: Ευγενία Αλεξάκη)
  • 2003 Παίζοντας με το Χρόνο, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2002 Παίζοντας με το Χρόνο, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2002 30 x 40 cm, ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΑΘΗΝΩΝ, Αθήνα
  • 2001 Windows to the World, Τεχνόπολη (Γκάζι), Αθήνα
  • 2001 1η Τριεννάλε Ελληνικής Χαρακτικής, Πινακοθήκη Πιερίδη, Αθήνα
  • 2000 Κονσέρβες, Ζωγραφική-Γλυπτική, Multimedia, Λιθογραφείο της οδού Πειραιώς, Αθήνα
  • 2000 Art Athina 2000, Συμμετοχή με τη Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Exhibition Centre Hellexpo, Αθήνα
  • 1997 Αστικό τοπίο, Γκαλερί Ειρμός, Θεσσαλονίκη (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά)
  • 1997 Εστίες βλέμματος, Εικαστικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Λάρισα (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά)
  • 1997 Post-it Art, Athenaum Inter-Continental, Αθήνα. Συμμετοχή με την κατασκευή σχεδίου με μελάνι σε κάναβο από αυτοκόλλητες σημειώσεις (Post-it) / Art Forum Vilka, Θεσσαλονίκη
  • 1997 Το Μέλλον, Πνευματικό Κέντρο Πανεπιστημίου Αθηνών, Μέγαρο Κωστής Παλαμάς
  • 1997 Εστίες του βλέμματος, Υπουργείο Εξωτερικών σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, Βρυξέλλες.
  • 1996 Περίπου Τετράγωνο, Γκαλερί Ζαλόκωστα 7, Αθήνα
  • 1996 H λιθογραφία ως μέσον εικαστικής έκφρασης, Περί Τεχνών, Αθήνα.
  • 1995 Το Κουτί, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 1992 Ενεκεν Τιμής, Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο Ώρα, Αθήνα
  • 1988 Αναδρομική έκθεση συνεργατών στη Γκαλερί Αγκάθι, Αθήνα
  • 1986 Ομαδική έκθεση αποφοίτων της Α.Σ.Κ.Τ. του Α' εργαστηρίου ζωγραφικής στο Ωδείο Αθηνών
  • 1986 Ομαδική έκθεση αποφοίτων της Α.Σ.Κ.Τ. στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Ελίζας και Βασίλη Γουλανδρή στην Άνδρο.

διαβάτες...

Όταν ο Λωτρεαμόν, στα Άσματα του Μάλντορορ, έγραφε για την ομορφιά της συνάντησης μιας ομπρέλας με μια ραπτομηχανή πάνω σε ένα ανατομικό τραπέζι,1 μετέτρεπε αυτόματα την προβληματική του έρωτα σε προβληματική του θανάτου. Στην ομπρέλα αποδίδεται συμβολικά ανδρικό περιεχόμενο, ενώ στη ραπτομηχανή, γυναικείο. Η συνάντησή τους πάνω σε ένα ανατομικό τραπέζι δηλώνει μια συνάντηση που οδηγεί στο θάνατο.2 Έτσι η απόλαυση της ομορφιάς μετατρέπεται σε θανατολαγνεία. Πρόκειται για μια διαδικασία η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο της «μηχανής εργένης», σύμφωνα με την ομότιτλη έκθεση που διοργανώθηκε στο Παρίσι το 1976. Η ονομασία αυτή προέρχεται από το έργο του Duchamp, το «Μεγάλο Γυαλί» και αναφέρεται στη σταδιακή μηχανοποίηση του ανθρώπου και κατά προέκταση στην απομόνωσή του (εργένης) και στον θάνατό του, στους κόλπους του βιομηχανικού πολιτισμού. Κατά συνέπεια η «μηχανή εργένη» ορίζεται ως «μια φανταστική εικόνα που μετατρέπει τον έρωτα σε μηχανική του θανάτου».3

Αυτά και άλλα πολλά αναδύθηκαν στη σκέψη μου αντικρίζοντας τα έργα της Δάφνης Αγγελίδου, έργα σιωπηλά, μοναξιάς και μοναχικότητας.

Η Αγγελίδου παρουσιάζει δρόμους πόλεων με κυρίαρχο το γκρίζο χρώμα και κάποιες ώχρες στους τοίχους των σπιτιών. Χώροι παγεροί, ορθογωνισμένοι, με προοπτική στην οποία το σημείο φυγής ανεβαίνει «βυζαντινά» προς τα πάνω, λες και θέλει να δυσκολέψει το βάδισμα των ανθρώπων. Μια κατασκευή που μετατρέπει το σύνολο σε μακέτα σκηνικού, μέσα στο οποίο οι άνθρωποι μετατρέπονται σε ενδείξεις ανθρώπων, σε ανθρωπόμορφα χαρτάκια κολλημένα στη μακέτα. Μεμονωμένες ευάλωτες υπάρξεις, πραγματικές «μηχανές εργένηδες», με γκριζωπά χρώματα και σε μια στάση που αναπαριστά κίνηση χωρίς να είναι, λες και κάποιο μαγικό ραβδί ακινητοποίησε τα πάντα ξαφνικά στη στάση που βρισκόταν το καθένα. Το σύνολο υποβάλλει ταυτόχρονα και την αναμονή για επανεμψύχωση, την αναμονή για ζωή.

Όλες αυτές οι μορφές κρατάνε ομπρέλες, το πιο χρωματικό στοιχείο των έργων, το πιο «ζωντανό», αν και ξεχνάμε ότι τώρα βάφουμε και τους νεκρούς μας.

Με το πάγωμα της κίνησης οι μορφές δίνουν την εντύπωση ότι η ομπρέλα αποτελεί πάγιο εξάρτημά τους, ότι δεν υπάρχει μόνο χάρη στο στιγμιαίο γεγονός της βροχής, η οποία μετατρέπεται και αυτή σε μια πάγια και χρόνια κατάσταση. Μόνο που η ομπρέλα πλέον χάνει την ανδρική της υπόσταση. Καθίσταται θηλυκή. Η ευθεία της λαβής χάνει τη φαλλικότητά της και καλύπτεται εξ ολοκλήρου από τη θηλυκότητα της καμπύλης, από το κυρτό και το κοίλο το οποίο κατά κανόνα καλύπτει και περιέχει. Σκεπάζουν σχεδόν ολόκληρο το κεφάλι και το πρόσωπο μπαίνοντας στη θέση τους. Αυτές οι ομπρέλες καθιστούν το χώρο χρωματιστό, πιο ευχάριστο και κινητικό. Μόνο που η ευχαρίστηση χτίζεται πάνω σε ένα υφέρπον και κυρίαρχο πένθος. Εμφανίζονται άνθρωποι κάτω από μια συνεχώς προστατευτική ομπρέλα δηλώνοντας τη συνεχή ανάγκη κάλυψης και προστασίας του σύγχρονου ανθρώπου και κατά συνέπεια την απανταχού παρουσία μιας απειλής. Απειλούνται εκ πρώτης όψεως από τη βροχή, από τη φύση, άρα από τον ίδιο τους τον εαυτό ως φύση, ως σώμα και ως εκ τούτου από τον άλλον. Απειλούνται από τη συνάντηση με τον άλλον και παραμένουν μόνοι εκχωρώντας τα ανθρώπινα δικαιώματά τους στην κάλυψη και την προστασία. Οι ομπρέλες, πιο πραγματικές, υποκαθιστούν τον άνθρωπο και χορεύουν πάνω σε ανέραστους ζωντανούς νεκρούς, απολαμβάνοντας το θρίαμβο τους. Εμποδίζουν το ζευγάρωμα γης και ουρανού, εισχωρώντας ανάμεσά τους. Εμποδίζουν το μεγάλο γόνιμο αντάμωμα, αλλά καθίστανται ταυτόχρονα και σύμβολο μιας χρωματιστής και φαινομενικά ευχάριστης μητρικής προστασίας που εμποδίζει τη συνάντηση με τον πατέρα. Ανέκαθεν ο ουρανός ήταν άνδρας και η γη γυναίκα, καθώς και οι πόλεις άλλωστε. Όπου όμως το αντάμωμα πραγματώνεται, όπου απουσιάζει η ομπρέλα, εκεί υπάρχει ο καρπός. Τα δέντρα, ελεύθερα προς τα πάνω, έχουν στα έργα της Αγγελίδου τους πιο γαλήνιους φυσικούς χρωματισμούς.

Μοναδική ελπίδα η ομπρέλα, την οποία παρασύρει ο άνεμος, κίτρινη σαν τον αναμενόμενο ζωοδότη ήλιο.

Εκτός όμως από τους δρόμους, η Αγγελίδου μας οδηγεί και σε χώρους καφενείων, δηλωτικοί και αυτοί της ανθρώπινης μοναχικότητας, χώροι δημόσιοι, παραδοσιακά ανδρικοί, από τους οποίους η γυναίκα μένει έξω και οι οποίοι μέσα από τα τζάμια των προσόψεων μετατρέπονται σε θλιβερές οθόνες θεάτρου σκιών.

Στην άκρη ενός καφενείου, κάποιος τηλεφωνεί μέσα στην ασφάλεια της απόστασης και της μη σωματικής παρουσίας. Σε ένα άλλο κάποιος διαβάζει απέξω εφημερίδα, η οποία καλύπτει, όπως η ομπρέλα, ολόκληρο το κεφάλι του αναγνώστη. εδώ η παθητική ανάγνωση των γεγονότων υποκαθιστά την ενεργητική δραστηριότητα του ανθρώπου-αναγνώστη. Δίπλα σε έναν από αυτούς τους αναγνώστες κάθεται ένας τυφλός δίνοντας την ειρωνική και συνάμα τραγική εντύπωση ότι πρόκειται για το ίδιο άτομο.

Θα σταματήσω όμως εδώ το μικρό μου παραλήρημα και θα τελειώσω με ένα έργο το οποίο, κατά την άποψή μου και μέσω μιας μεταφυσικής ατμόσφαιρας, εμπεριέχει, εν σπέρματι, την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Και αυτό συμβαίνει διότι ολόκληρο το έργο αναδύει δισταγμό, αμφιβολία, αμφιθυμία και αναρώτηση. Άρα περικλείει δυνητικά κινητικότητα, τίποτα εδώ δεν είναι ακόμα ολοκληρωμένο.

Ένας άνθρωπος με μια μπλε ομπρέλα, χρώμα της πνευματικότητας, του αέρα, του νου και της σκέψης, ριζωμένος στη γη, σχεδόν σαν το διπλανό του δένδρο, με ένα κορμί που εμπεριέχει δυνάμει και τα δυο φύλα, προβληματίζεται μπροστά στην ανοιχτή αλλά σκοτεινή και σχεδόν ερεβώδη πόρτα ενός σπιτιού. Πιο εκεί, δεξιά, σε ένα φωτισμένο παράθυρο, εμφανίζεται μια άλλη ανθρώπινη μορφή σε στάση ανάπαυσης και αναμονής. Κάτω από το δέντρο, ένα τραπέζι με κόκκινο τραπεζομάντιλο, χρώμα αίματος και ζωής, χρώμα αναστάσιμο, κυριαρχείται από μια ατμόσφαιρα προσμονής για την έναρξη της γιορτής. Λες και περιμένει τη συνάντηση των δυο. Εδώ πλέον το τραπέζι δεν είναι ανατομικό, αλλά δυνητικά γιορτινό για την αναμενόμενη αλλά τόσο επίφοβη συνάντηση.

Βρισκόμαστε ένα βήμα προτού λυθούν τα μάγια που ακινητοποίησαν τον κόσμο ώστε να μπορέσουν να ζωντανέψουν τα πάντα. Βρισκόμαστε δηλαδή στα πρόθυρα, άλλωστε την πόρτα ατενίζει και ο άνθρωπος, της ίδιας της ζωής, της οποίας όμως το νόημα δεν είναι δεδομένο αλλά καλούμαστε να το δημιουργήσουμε.

Αντρέας Ιωαννίδης
Ιστορικός Τέχνης
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

 

1. Λωτρεαμόν, Τα άσματα του Μάλντορορ, Εκδ. των Φίλων, Αθήνα 1980, σ. 192.
2. Michel Carrouges, “Mode d’ Emploi”, κείμενο στον κατάλογο της έκθεσης Machines Celibataires (Μηχανές εργένηδες). Η έκθεση αυτή πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι τον Μάιο-Ιούλιο 1976 στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών και συνοδευότανε από γαλλο-γερμανικό κατάλογο όπου ετίθετο το πρόβλημα της «Μηχανής Εργένη» σε όλες τις μορφές καλλιτεχνικής δημιουργίας: εικαστικά, λογοτεχνία, κινηματογράφος, θέατρο.
3. Στο ίδιο, σ. 21.