Share thisTwit about thisShare thisShare thisShare this

Τη λήξη μιας έκθεσης ακολουθούν πολλά και ποικίλα συναισθήματα. Πρέπει πρώτα να ετοιμαστείς -χωρίς ποτέ να τα καταφέρνεις- για το «αντίο». Είναι ως να κατευοδώνεις αγαπημένα πρόσωπα που θέλεις να ελπίζεις ότι θα ανταμώσεις πάλι γρήγορα, αλλά δεν είσαι καθόλου βέβαιος αν θα υπάρξει καν άλλη συνάντηση.

Μετά σε απασχολεί πάντα το ερώτημα: Όταν οι πίνακες εγκαταλείπουν ένα χώρο παίρνουν άραγε μαζί τους τις ματιές, τα σχόλια, τη χαρά, τον πλούτο που πρόσφεραν, αλλά και εκείνον που ως αντίδωρο έλαβαν;

Γνωρίζουν, για παράδειγμα, ότι η Χριστίνα Ειρήνη Γιαννακοπούλου, μαθήτρια της Γ” τάξης του Γυμνασίου έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών «Τώρα κατάλαβα πως η τέχνη δεν είναι παιχνίδι… είναι ΖΩΗ» (τα κεφαλαία γράμματα, δικά της)· ότι η Αγγελική Ταμβακοπούλου θαύμασε τη «Μυρσίνη» του Χρήστου Μποκόρου «Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στη Μυρσίνη ήταν τα βραχιόλια της. Επίσης μου άρεσε το πρόσωπό της, το φόρεμα και τα μαλλιά της»· ότι ο αδελφός της ο Μιχάλης στάθηκε στον «Αλέξανδρο και τον δράκο» του Τάσου Μαντζαβίνου «Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν το σπαθί του Αλέξανδρου και οι σκελετοί. Μου άρεσε η στολή του βασιλιά και ο τρόπος που τυλιγόταν το φίδι γύρω από το δέντρο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση επίσης ήταν η ασπίδα και το μάτι που είχε επάνω της»· ότι ο Γιώργος Πλαγάκης και η αδελφή του Παναγιώτα ήταν σαν να χόρευαν στον πίνακα της Μαριλίτσας Βλαχάκη «Χορεύουμε;» (που μου ζήτησαν να τους τον στείλω ηλεκτρονικά) όταν μου έγραφαν «Αυτός ο πίνακας  έχει ως κύριο θέμα το χορό. Συνηδειτοποιήσαμε ότι μας άρεσε, όταν παρατηρήσαμε τον τρόπο με τον οποίο ο ζωγράφος εμπνεύστηκε για να ζωγραφίσει αυτόν τον πίνακα. Επίσης θαυμάσαμε τον τρόπο που δημιούργησε τα πρόσωπα των ανθρώπων. Οι σκιές αλλά και τα φύλλα των δέντρων δίνουν έμφαση στην φύση. Βλέποντας τον πίνακα είναι σαν να ακούμε μαγευτικούς ήχους από τα μουσικά όργανα, το κελάδισμα των πουλιών και το θρόισμα των φύλλων. Σας ευχαριστούμε που μας τον στείλατε. Ευχόμαστε να φιλοξενήσετε και άλλες τέτοιες εκθέσεις στο μέλλον. Και γιατί όχι και τις δικές μας μετά από χρόνια. Με πολλή αγάπη. 10 Αυγούστου 2013»· ότι η μικρή Ελένη Κουρτίδη-Στρατήγη μέσα στο βροχερό Νοέμβρη αναπόλησε τον πίνακα που είχε δει το καλοκαίρι και αναφώνησε: «Χαρά, ζέστη, ωραίο πράσινο! Δεν πειράζει που είναι όλοι γυμνοί! Να κολυμπήσουμε μέσα στον πίνακα;»· ότι οι μαθητές/μαθήτριες του 5ου Δημοτικού, εγγράφως σε μία ολοσέλιδη επιστολή, μαζί με τις εντυπώσεις του, υποβάλλουν το αίτημα δις (η δεύτερη φορά εντός παρενθέσεως) «Εμείς οι μαθητές του 5ου Δημ. Σχολείου σας ζητάμε να μας ενημερώσετε για όποια άλλη Έκθεση φιλοξενήσετε (να μας ενημερώσετε) και πιστεύουμε ότι με τη βοήθεια των δασκάλων μας να ξέρετε ότι με χαρά θα έρθουμε»· ότι τα ίδια παιδιά με μεγάλη συνέπεια απάντησαν στο σχολείο σε ερωτηματολόγιο που τους δόθηκε ως δραστηριότητα για «μετά την επίσκεψη» στην Πινακοθήκη· ότι οι μαθητές/μαθήτριες του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας ανέπτυξαν έναν εξαιρετικό διάλογο με τα έργα των ζωγράφων και ότι τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας «ανακάλυψαν» πολλά συναισθήματα στους πίνακες; Άραγε οι πίνακες φεύγοντας από την Πινακοθήκη κουβαλούν όλον αυτόν τον πλούτο μαζί τους;

Η έκθεση «Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ‘80 – Σύγχρονη ελληνική ζωγραφική από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου» θα είναι επισκέψιμη έως τις 20 Νοεμβρίου 2013. Την ίδια ημέρα (20 Νοεμβρίου, ημέρα Τετάρτη) στις 6.00 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η τελευταία ξενάγηση.

Δρ. Γεωργία Κακούρου Χρόνη
Επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης

Subscribe To Our Newsletter

Join our mailing list to receive our latest news and updates.

You have Successfully Subscribed!