Share thisTwit about thisShare thisShare thisShare this

Βιττοριάνο στη Ρώμη: Η έκθεση Ellenico Plurale παρουσιάζει μέρος της σπουδαίας συλλογής του Σωτήρη Φέλιου

 Πέρα από την κρίση: η σύγχρονη τέχνη στην Ελλάδα

«Η έκθεση ‘Ellenico plurale’ παρουσιάζει σημαντικά έργα της αιώνιας Ελλάδας. Κοιτάζοντάς τα θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε βαθύτερα με μια χώρα που η μεγάλη ιστορία της φώτισε την Ευρώπη και τον κόσμο».

Με αυτά τα λόγια ο καθηγητής Louis Godart, σύμβουλος για θέματα πολιτισμού του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας Ναπολιτάνο, έδωσε το στίγμα της πρώτης έκθεσης σύγχρονης Ελληνικής ζωγραφικής που έγινε ποτέ στην Ιταλία. Η έκθεση, που διοργανώθηκε από την εταιρεία Comunicare Organizzando με την επιμέλεια του Τζιουλιάνο Σεραφίνι, λαμβάνει χώρα στο Συγκρότημα του Βιττοριάνο, στη Ρώμη, έως την 11η Ιανουαρίου. Παρά την ευαισθησία που της χαρίζει το ένδοξο παρελθόν της, την ώρα που πιέζεται από μια οικονομική κρίση που απαιτεί προκειμένου να επιλυθεί τη συμπαράσταση της Ευρώπης, η Ελλάδα σπάνια παρουσιάζει τα σύγχρονα επιτεύγματά της προκρίνοντας επί το πλείστον έναν άδικο απομονωτισμό. Παρά τον τίτλο, «Ellenico plurale» («Ελληνικός Πληθυντικός»), η έκθεση δεν φιλοδοξεί να εξαντλήσει την πολυμορφία της σύγχρονης Ελληνικής ζωγραφικής. Τα 88 έργα από 25 καλλιτέχνες ανήκουν εξ ολοκλήρου στη συλλογή του Σωτήρη Φέλιου, ο οποίος είναι και ο χορηγός της έκθεσης. Σχεδόν σε όλα τα έργα αυτής της έκθεσης κεντρικό μοτίβο είναι το ανθρώπινο σώμα σε όλες τις εκφάνσεις του, που παρουσιάζεται άλλοτε με ακρίβεια σχεδόν υπερρεαλιστική και άλλοτε παραμορφωμένο από το όνειρο, αλλά και με μια χιουμοριστική διάθεση και ενίοτε με το βλέμμα του ανθρωπολόγου. Πρόκειται για καλλιτέχνες που πήραν τη μόρφωσή τους κυρίως στην Αθήνα και στο Παρίσι, και ως εκ τούτου ενημερώνονται τακτικά για τον καταιγισμό των νέων τάσεων. Αντίθετα όμως με ό,τι συμβαίνει αλλού, εδώ κυριαρχεί ένας υπαρξιακός ρεαλισμός που παραπέμπει και βρίσκεται σε αντιστοιχία με την ζωγραφική μεγάλων, αλλά δυστυχώς ξεχασμένων σήμερα, Ιταλών καλλιτεχνών, οπώς του Αλμπέρτο Σούγκι και του Λεονάρντο Κρεμονίνι. Πώς να μην μνημονεύσει κανείς τις γυμνές φιγούρες του Κρεμονίνι αντικρίζοντας τους «Κολυμβητές» της Μαρίας Φιλοπούλου, η οποία παρεμπιπτόντως ήταν και μαθήτριά του στο Παρίσι; Από την άλλη στα έργα του Γιώργου Ρόρρη, με τους μοναχικούς, γυμνούς ανθρώπους που μετά βίας αντιστέκονται στον πόνο της ύπαρξης, διακρίνει κανείς τον προβληματισμό πάνω στο έργο του Lucian Freud. Όμως πέρα από την πολυφωνία που τη χαρακτηρίζει, σε αυτή την έκθεση έχει την εντύπωση κανείς ότι αφουγκράζεται τις μακρινές, κομματιασμένες φωνές της αρχαίας Ελληνικής γλυπτικής και του κανόνα του Πολυκλείτου που βραχυκυκλώνουν με τη συγκρουσιακή συνθήκη της εποχής μας.

Γκαμπριέλε Σιμοντζίνι

Δείτε εδώ το άρθρο στην ιστοσελίδα της εφημερίδας:

Il Tempo: “Non solo crisi. La Grecia si dà all’arte contemporanea”

Subscribe To Our Newsletter

Join our mailing list to receive our latest news and updates.

You have Successfully Subscribed!