Γεννήθηκε το 1975. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1994-1999) με καθηγητή το Χρόνη Μπότσογλου. Αποφοίτησε με άριστα. Συνέχισε τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό επίπεδο, με υποτροφία του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης, στο πανεπιστήμιο Middlesex του Λονδίνου (2001-2002). Ο Πλέσσας έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, ενώ έργα του βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στη Ζάκυνθο.

Ατομικές Εκθέσεις

  • 2008 Ανθρώπινες Σχέσεις, Κέντρο Πολιτιστικών Εκδηλώσεων Κρύπτη, Ζάκυνθος
  • 2006 Πρόσωπα, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2005 Prosopa, Hellenic Centre, Λονδίνο

Ο ζωγράφος του μήνα

Ο ζωγράφος του μήνα Μαΐου είναι ο Κώστας Πλέσσας. Ο Πλέσσας γεννήθηκε το 1975 στη Ζάκυνθο. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1994-1999) με καθηγητή τον Χρόνη Μπότσογλου. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Καλές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο Middlesex του Λονδίνου (2001-2002).

Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στη Μεγάλη Βρετανία, όπως στις «4 ματιές», στην Πινακοθήκη των εκδόσεων Μπιλιέτο  στην Παιανία, στην «Έβδομη συνάντηση καλλιτεχνών» στο Διδυμότειχο (2000), στη «Disco» του Quays Arts Centre στο Isle of Wight της Αγγλίας (2003), στην «Urban Arts» στο Brixton του Λονδίνου και στα Fine Rooms Royal Academy of Arts του Λονδίνου (2004), στις εκθέσεις «60 Χρόνια Ελληνικής Παραστατικής Ζωγραφικής» στο μουσείο Φρυσίρα (2004), και «60 χρόνια μετά» στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων (2005) στο 5ο Φεστιβάλ Τέχνης για τα ανθρώπινα Δικαιώματα, στην Cheap Art της Αθήνας (2006), στην έκθεση «Η Κυψέλη των Καλλιτεχνών» στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης (2007).

Έχει κάνει δύο ατομικές εκθέσεις με τη σειρά «Πρόσωπα» στο Hellenic Centre του Λονδίνου και στο Χώρο Τέχνης «24» στην Αθήνα, το 2005 και 2006 αντίστοιχα.

Ο Πλέσσας εκφράζει, και υπερασπίζεται θα έλεγα, με το έργο του μια παραστατική, ανθρωποκεντρική ζωγραφική. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι επιστρέφει στις αρχές και στους κανόνες της πιστής αναπαράστασης εκ του φυσικού. Κινείται με μέσα λιτά, όπως το μαύρο και το χρωματιστό μολύβι ή το υδρόχρωμα, ανάμεσα σε δύο κατευθυντήριες γραμμές της τέχνης, στην ποπ-αρτ και στον κριτικό ρεαλισμό.

Εστιάζει στα πρόσωπα, αποτυπώνοντας τα χαρακτηριστικά τους με μια αμείλικτη αμεσότητα που αγγίζει τα όρια της ωμότητας, δείχνοντας, μέσα από την ιδιότυπη ασυμμετρία των δυο πλευρών τους, την ιδιότυπη, σχιζοειδή φύση του ανθρώπου.

Επιχειρεί να συλλάβει στερεότυπες, τηλεοπτικά αναπαραγόμενες σκηνές των ανθρωπίνων σχέσεων μέσα στη μαζική κοινωνία της κατανάλωσης, παρεμβάλλοντας φράσεις και σύμβολα-κλισέ, όπως το λαγουδάκι του πλαίη μπόυ ή η κοινότοπη έκφραση ''be cool''. Σκηνοθετεί έναν «Ευαγγελισμό» με την τραγουδίστρια Μαντόνα στο ρόλο της Παναγίας και μια «Σταύρωση» που διαδραματίζεται στην ηλεκτρική καρέκλα. Μεταμορφώνει οικείους μορφασμούς σε ανοίκειες γκριμάτσες, επαναφέροντας στη μνήμη τις γκροτέσκες φιγούρες από την «Γλυκιά Ζωή» του Φεντερίκο Φελίνι.

Έτσι, προσδίδει μιαν έντονη δραματικότητα στις μορφές του, που ουδεμία σχέση έχει με μια δραματική απεικόνισή τους, χρησιμοποιεί εικονογραφικά στοιχεία χωρίς ίχνος περιγραφικότητας, αναδεικνύει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του και ταυτόχρονα απογυμνώνει τις ανθρώπινες φιγούρες του από τα στερεότυπα που συνθέτουν την τυποποιημένη εικόνα του εαυτού τους. Μέσα από τις αντιφάσεις τους προβάλλει τον άνθρωπο ως μια οδυνηρή, τρυφερή και αδυσώπητα σκληρή παρουσία, που προσφέρεται σε πολλαπλές αναγνώσεις.

Λήδα Καζαντζάκη

*Δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη Αυγή στις 6 Μαΐου 2007.

 

Subscribe To Our Newsletter

Join our mailing list to receive our latest news and updates.

You have Successfully Subscribed!