Γεννήθηκε στην Άρτα το 1968. Αποφοίτησε το 2002 από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου σπούδασε ζωγραφική με καθηγητή τον Χρόνη Μπότσογλου. Το 2003 κέρδισε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό ευρωπαϊκής ζωγραφικής που οργάνωσε το Μουσείο Φρυσίρα. Έχει πραγματοποιήσει πέντε ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ατομικές Εκθέσεις

  • 2012 Βασίλης Παπανικολάου: Έργα από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Ίδρυμα "Η άλλη Αρκαδία", Αθήνα
  • 2012 Αίθουσα Τέχνης Γαβράς, Αθήνα
  • 2008 Αίθουσα Τέχνης Γαβράς, Αθήνα
  • 2003 Γκαλερί Έκφραση, Αθήνα
  • 2000 Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
«Όσο πιο φρικτός γίνεται τούτος ο κόσμος
τόσο πιο αφηρημένη γίνεται η τέχνη.
Ένας ειρηνικός κόσμος παράγει μια τέχνη ρεαλιστική».
Paul Klee

Είναι μεγάλη ευλογία για κάποιον ζωγράφο αν νωρίς ανακαλύψει τον ζωγραφικό του δρόμο. Αν δηλαδή καταφέρει να παρουσιάσει ένα καινούργιο ολότελα δικό του κόσμο. Έχω την αίσθηση ότι ο Βασίλης Παπανικολάου δε χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ για να καταφέρει αυτό που άλλοι ζωγράφοι αναζητούν σε ολόκληρη τη ζωγραφική τους διαδρομή και, στις περισσότερες μάλιστα φορές, τελικά δεν επιτυγχάνουν, ή ακόμη κι όταν επιτύχουν πέφτουν στην παγίδα της απλής μανιέρας. Είχα την ευτυχία να δω ακόμα και τα πρώιμα έργα του ζωγράφου , θα έλεγα αυτά που πρωτοσχεδίασε όταν ήταν ακόμη παιδί. Ακόμη και σε αυτά τα σχέδια θα μπορούσε εύκολα να διακρίνει κανείς την πίστη του ζωγράφου για το δημιούργημά του. Ο Βασίλης Παπανικολάου δε διστάζει ούτε δίστασε ποτέ. Από νωρίς αυτονομήθηκε, τη στιγμή που συνομήλικοί του, αλλά και μεγαλύτεροι ζωγράφοι, εγκλωβίζονται στη μίμηση και την αναπαραγωγή χιλιοειπωμένων αντιλήψεων.  Έχει η ζωγραφική αποστολή; Αγωνίζεται να λύσει τα μεγάλα προβλήματα του ανθρώπου; Αποτελεί την αφετηρία για βαθύτερους φιλοσοφικούς προβληματισμούς; Καταδικάζεται η καλαίσθητη ζωγραφική, αυτή που τέρπει τον θεατή; Αποτελεί το θέμα που καταπιάνεται ο ζωγράφος το ζητούμενο ώστε μέσω αυτού να συγκλονίσει, να συνταράξει το θεατή;

Όταν πρωτοείδα έργα του Βασίλη Παπανικολάου που αναπαριστούν απλά αντικείμενα, όπως για παράδειγμα το μπρίκι του καφέ και το φλιτζάνι πάνω σε ένα κομμάτι ξύλο, ένιωσα να με διαπερνά ένα ρίγος, μια αίσθηση μοναδική και απροσδιόριστη, σαν αυτή της ανοιξιάτικης αύρας που σου παίρνει το μυαλό. Ένιωσα τα μάτια μου να μην πιστεύουν αυτό που βλέπουν και να προσπαθώ να εντείνω τη ματιά μου για να μη χάσω και την πιο μικρή έκφανση του έργου του. Το έργο αυτό που αποπνέει ευγένεια και αλήθεια, λεπτότητα και συναίσθημα, εγκεφαλική διεργασία και ελευθερία ταυτόχρονα, όχι μόνο μου δημιουργεί βαθύτερο προβληματισμό, όχι μόνο μου δίνει την απαραίτητη ανάσα ζωής, μα με κάνει να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Κι όλα αυτά όταν ο ίδιος ο Παπανικολάου δεν ενδιαφέρεται να πείσει κανέναν. Το μόνο που τον απασχολεί είναι να παρουσιάσει εκείνο που ονειρεύεται, χωρίς δεσμεύσεις και περιορισμούς.  Στην Ελλάδα οι άνθρωποι επειδή δεν πιστεύουν στα μάτια τους, δεν πιστεύουν σε όσους προτείνουν κάτι. Η έκθεση αυτή είναι μια ευκαιρία να ανοίξουμε τα μάτια μας.

Πάρις Α. Τσεβάς

Subscribe To Our Newsletter

Join our mailing list to receive our latest news and updates.

You have Successfully Subscribed!