Share thisTwit about thisShare thisShare thisShare this

Γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1979-1985). Τη χρονιά που αποφοίτησε παρουσίασε την πρώτη ατομική έκθεση έργων του και ακολούθησαν περισσότερες από δέκα. Έχει λάβει μέρος και σε ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς διοργανώσεις. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές εντός και εκτός της Ελλάδας. Από το 1986 έως το 1996 δίδαξε ελεύθερο σχέδιο στη Σχολή Βακαλό. Έχει εικονογραφήσει τα βιβλία: «Αντί της σιωπής» (Λευτέρης Πούλιος, 1993), «Ο αφανής θρίαμβος της ομορφιάς» (Αργύρης Χιόνης, 1995), «Μικρή Ζωολογία» (Συλλογικό, 1998), «Η ναυτιλία κύκλους κάνει» (Φίλιππος Μπεγλέρης, 2011), «Τα ρεμπέτικα» (Εκδόσεις Μίμνερμος, 5 χαλκογραφίες, 60 αντίτυπα, 2012), «Ιδανικοί Αυτόχειρες» (Κ. Γ. Καρυωτάκης -12 Λιθογραφίες, 50 αντίτυπα, Εκδόσεις Μίμνερμος, 2013), «Ο Αδάμ και η Εύα» (Τ. Μαντζαβίνος - Λιθογραφίες, 60 αντίτυπα, Εκδόσεις Μίμνερμος, 2015), «The Raven» (Edgar Allan Poe-Τ. Μαντζαβίνος-Λιθογραφίες, 40 αντίτυπα, Εκδόσεις Μίμνερμος, 2016). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 

Ατομικές Εκθέσεις

  • 2015 Μνησιπήμονα, Φωκίωνος Νέγρη 16, Αθήνα, διοργάνωση Γκαλερί Citronne (επιμέλεια: Τατιάνα Σπινάρη-Πολλάλη)
  • 2013 Γκαλερί Οιωνός, Καρδίτσα
  • 2013 Τάσος Μαντζαβίνος - Κώστας Παπανικολάου, Γκαλερί Citronne, Πόρος
  • 2012 Τάσος Μαντζαβίνος, Theorema Art Gallery, Βρυξέλλες, Βέλγιο
  • 2012 Τάσος Μαντζαβίνος: Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται, Μουσείο Μπενάκη (κτίριο οδού Πειραιώς), Αθήνα (επιμέλεια: Ελισάβετ Πλέσσα)
  • 2012 Γκαλερί Σκουφά, Αθήνα
  • 2010 Γκαλερί K-art, Αθήνα
  • 2010 Ίδρυμα Άγγελου και Λητούς Κατακουζηνού, Αθήνα, διοργάνωση του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών (επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη)
  • 2010 Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Αθήνα (επιμέλεια: Ελισάβετ Πλέσσα)
  • 2008 Γκαλερί Aliquando, Παρίσι
  • 2008 Γκαλερί TinT, Θεσσαλονίκη
  • 2005 Γκαλερί Οιωνός, Καρδίτσα
  • 2005 Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
  • 2004 Γκαλερί TinT, Θεσσαλονίκη
  • 2003 Γκαλερί Αριάδνη, Ηράκλειο, Κρήτη
  • 2003 Γκαλερί Β. Μυλωνογιάννη, Χανιά, Κρήτη
  • 2003 Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
  • 2002 Γκαλερί TinT, Θεσσαλονίκη
  • 2000 Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
  • 1999 Γκαλερί Τερρακόττα, Θεσσαλονίκη
  • 1997 Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
  • 1996 Γκαλερί Τερρακόττα, Θεσσαλονίκη
  • 1996 Γκαλερί Άνεμος, Κηφισιά
  • 1994 Γκαλερί Τερρακόττα, Θεσσαλονίκη
  • 1994 Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα
  • 1993 Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 1991 Μέδουσα Αίθουσα Τέχνης, Αθήνα
  • 1989 Μέδουσα Αίθουσα Τέχνης, Αθήνα
  • 1987 Μέδουσα Αίθουσα Τέχνης, Αθήνα
  • 1985 Γκαλερί 7, Αθήνα
  • 1984 Γκαλερί 7, Αθήνα

Ομαδικές Εκθέσεις

  • 2013 Η γενιά του ’80 - Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου - Παράρτημα Σπάρτης (Κουμαντάρειος Πινακοθήκη), Σπάρτη
  • 2013 Σωματογραφίες - Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου - Παράρτημα Ναυπλίου, Ναύπλιο
  • 2013 Κτερίσματα, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2012 Ellenico Plurale – Dipinti dalla Collezione Sotiris Felios, Complesso del Vittoriano, Ρώμη (επιμέλεια Giuliano Serafini)
  • 2012 Μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Έργα από τη Συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, Βόλος (επιμέλεια: Ειρήνη Οράτη)
  • 2010 Ερισύχθων: Σύγχρονηανάγνωσητουμύθου, διοργάνωση του Κ.Ε.Ε.Λ. της Ακαδημίας Αθηνών, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Ελευσίνας «Λεωνίδας Κανελόπουλος» (επιμέλεια Λουίζα Kαραπιδάκη)
  • 2010 Γυμνήαλήθεια, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα
  • 2010 Τάματατης Ευρώπης: Χριστιανικέςαφιερωματικές πρακτικέςστην Ανατολήκαι τη Δύση, Μουσείο Κρεσόφ, Lubaczow, Πολωνία (επιμέλεια: Λουίζα Kαραπιδάκη)
  • 2010 Του Κόσμουτα Τάματα, διοργάνωση του Κ.Ε.Ε.Λ. της Ακαδημίας Αθηνών, Ελληνοαμερικανική Ένωση, Αθήνα (επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη)
  • 2010 Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική από τη συλλογή Σωτήρη Φέλιου, Σισμανόγλειο Μέγαρο, Κωνσταντινούπολη
  • 2009 Ανθρώπινοκαι Θείο, διοργάνωση του Εθνικού Μουσείου Ευρωπαϊκού και Μεσογειακού Πολιτισμού της Γαλλίας, Οικία του γάλλου Πρέσβη, Αθήνα (επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη)
  • 2009 Νέες Μορφές. 50 χρόνιαμετά, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα
  • 2009 Τοβλέμματουχρόνου, ιστορίεςεικόνων: Πίνακεςαπότησυλλογή Σωτήρη Φέλιου, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα (επιμέλεια: Ειρήνη Οράτη)
  • 2009 Oli-vie-r, διοργάνωση του Κ.Ε.Ε.Λ. της Ακαδημίας Αθηνών, Εθνική Γεωργική Σχολή Agro-pôle Olivier, Μεκνές, Μαρόκο (επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη)
  • 2008 Πολιτιστικήκληρονομιάτουαγροτικούχώρουκαι συλλογικήταυτότητα, Μουσείο Κρεσόφ, Lubaczow, Πολωνία (επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη)· η έκθεση μεταφέρθηκε στην Κομοτηνή και τη Βουλγαρία
  • 2008 Θάλασσα. Τέσσεριςζωγράφοι, Γκαλερί Citronne, Πόρος
  • 2008 Χριστούγενναμετον Παπαδιαμάντη, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2007 Τάματακαι Θάματα, διοργάνωση της 21ης Εφορείας Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων και του Εθνικού Μουσείου Ευρωπαϊκού και Μεσογειακού Πολιτισμού της Γαλλίας, Λατινικό Παρεκκλήσι του Παλαιού Φρουρίου της Κέρκυρας (επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη)
  • 2007 Αυτοπροσωπογραφίαενόςάλλου. Τζούλιο Καΐμη (1897-1982), Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2007 Γενέθλιοςτόπος. Alpha Trust 20 έτη, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2006 Ανθρωπογραφία, έργααπότησυλλογήτου Χρίστου Χριστοφή, Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, Ξάνθη
  • 2006 Καλοκαίρι, μιασυνάντηση, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα
  • 2006 Μεταμφιέσεις: Θηλυκότητα, ανδροπρέπειακαι άλλεςβεβαιότητες, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη (επιμέλεια: Συραγώ Τσιάρα)
  • 2006 Ήτανκάποτεη Πηνελόπη Δέλτα..., Κολλέγιο Αθηνών, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2006 Προβολέςσκιάςκαι χρώματος: Τάσος Μισούρας, Τάσος Μαντζαβίνος, Μιχάλης Μαδένης, έργααπότησυλλογήτου Χρίστου Χριστοφή, Γαλλικό Ινστιτούτο, Αθήνα
  • 2004 Ελαίαςεγκώμιον, διοργάνωση του Κ.Ε.Ε.Λ. της Ακαδημίας Αθηνών, Μέγαρο Ακαδημίας Αθηνών (επιμέλεια:Λουίζα Καραπιδάκη, Ίρις Κρητικού και Flavia Nessi)· η έκθεση μεταφέρθηκε τροποποιημένη σε έξι πόλεις της Ελλάδας και στη Νέα Υόρκη (Ο.Η.Ε.)
  • 2004 Art Athina 11, περίπτερο Γκαλερί Νέες Μορφές, Πρώην Ανατολικό Αεροδρόμιο-Ελληνικό, Αθήνα
  • 2004 Αγώνων πόλις, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων (επιμέλεια: Αθηνά Σχινά)
  • 2004 Οι Ακρίτεςτης Ευρώπης, διοργάνωση του Κ.Ε.Ε.Λ. της Ακαδημίας Αθηνών, Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα (επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη)· η έκθεση μεταφέρθηκε στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, στη Θεσσαλονίκη, καθώς και σε της πόλεις της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Ισπανίας και το 2006 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μουσείο των Ακριτών της Ευρώπης, Παλιόχωρα Xανίων
  • 2002 Αθήνα, ματιέςμιαςχρήσης, Αίθουσα Τέχνης a.antonopoulou.art, Αθήνα
  • 2002 Έλληνεςζωγράφοι. Συλλογή Χρίστου Χριστοφή, Οικία Τριανταφύλλη, Αθήνα 2003
  • 2002 Έναεικαστικόταξίδι, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα
  • 2002 Εγώ, ο Εαυτόςμου, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ρεθύμνης, Ρέθυμνο (επιμέλεια: Ελένη Κυπραίου)
  • 2002 450+1. Η Μόνιμη Συλλογή, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη
  • 2002 Σχεδιασμόςαφίσας 44ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης «Νέοι Ορίζοντες»
  • 2000 Οινούσσες 2000. Σύγχρονηελληνικήζωγραφική: Συλλογή Χρίστου Χριστοφή, Ναυτικό Γυμνάσιο, Οινούσσες
  • 2000 Art Athina 8, περίπτερο Γκαλερί Νέες Μορφές, Helexpo, Αθήνα
  • 1999 Προσεγγίσειςελληνικότητας. Γενιέςτου ’80 και του ’90, Δημοτική Πινακοθήκη, Αθήνα επιμέλεια Νέλλη Κυριαζή· η έκθεση μεταφέρθηκε στην πόλη Falun, Σουηδία
  • 1999 Τεσσαράκοντα, Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα (επιμέλεια: Ελένη Κυπραίου)
  • 1998 Ελληνικήτοπιογραφία 19ος-20οςαιώνας, Εθνική Πινακοθήκη & Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Αθήνα (επιμέλεια: Αγγέλα Ταμβάκη)
  • 1998 Art Athina 6, Περίπτερο Γκαλερί Τερρακόττα, Εκθεσιακό Κέντρο Αθηνών
  • 1998 Original Replica, Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα (επιμέλεια: Ελένη Κυπραίου)
  • 1998 Σχεδιασμόςαφίσαςκαι πρόσκλησηςγιατο IX European Signal Processing Conference, οργάνωση του Πανεπιστημίου Αθηνών – Computer Technology Institute
  • 1997 Φυσιογνωμίαενόςβιομηχανικούτοπίου, εργοστάσιο ΒΙΣ, Αθήνα (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού και Flavia Nessi)
  • 1997 Σχόλιακαι Αναφορές, διοργάνωση Adel-Saatchi & Saatchi, Πινακοθήκη Πιερίδη, Γλυφάδα (επιμέλεια: Όλγα Δανιηλοπούλου)
  • 1997 42èmeSalondeMontrouge, Παρίσι
  • 1996 Riparte 96, Ρώμη (επιμέλεια:Ελένη Κυπραίου)
  • 1996 Σελήνη Αίθουσα Τέχνης και Προβολής, Κηφισιά
  • 1994 Art Athina 2, περίπτερο Γκαλερί Τερρακόττα, Εκθεσιακό Κέντρο Αθηνών
  • 1994 Η απώλειατης Μορφήςστο Χώρο, Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα (επιμέλεια: Ελένη Βακαλό)
  • 1991 Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική. Συλλογή Βλάση Φρυσίρα, Πινακοθήκη Πιερίδη, Γλυφάδα· η έκθεση μεταφέρθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων (1992), στη Δημοτική Πινακοθήκη της Ρόδου (1992), στην Αίθουσα Τέχνης και Συναυλιών, στην Ύδρα (1992), στο Βυζαντινό Μουσείο, στη Ζάκυνθο (1993), στα Νεώρια, στα Χανιά (1994), στο Γενί Τζαμί και στο Βελλίδειο Πολιτιστικό Κέντρο – Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης, στη Θεσσαλονίκη (1994) (επιμέλεια: Τάκης Μαυρωτάς)
  • 1989 17+1, Μέδουσα Αίθουσα Τέχνης, Αθήνα
  • 1988 Συναντήσεις–Επισημάνσεις–Αντιπαραθέσεις, Δημοτική Πινακοθήκη, Αθήνα (επιμέλεια: Κώστας Σταυρόπουλος)
  • 1987 3η Μπιεννάλε Νέων Καλλιτεχνώντης Ευρωπαϊκής Μεσογείου, Βαρκελώνη
  • 1987 16η Μπιεννάλε Αλεξανδρείας, Αίγυπτος
  • 1986 2η Μπιεννάλε Νέων Καλλιτεχνώντης Ευρωπαϊκής Μεσογείου, Θεσσαλονίκη

 

Eκδόσεις

  • Λευτέρης Πούλιος, Αντί της σιωπής: Ποιήματα, εικονογράφηση Τάσου Μαντζαβίνου, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα, 1993
  • Τάσος Μαντζαβίνος, ομοιοτυπική έκδοση τετραδίου σχεδίων του Τάσου Μαντζαβίνου, ιδιωτική έκδοση, εκτός εμπορίου, χορηγός Θωμάς Λιακουνάκος, Αθήνα, 2005
  • Φίλιππος Μπεγλέρης, Η ναυτιλία κύκλους κάνει, εικονογράφηση Τάσου Μαντζαβίνου, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2011
  • Λαβύρινθος: Χρίστος Χριστοφής – Κείμενα / Τάσος Μαντζαβίνος – Ζωγραφική, εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα, 2011

Μνησιπήμονα

Η δουλειά του Τάσου Μαντζαβίνου δεν εντάσσεται σε ρεύματα ή κινήματα· ο καλλιτέχνης δεν ακολουθεί κάποια «Σχολή». Τον ελκύει σταθερά η ιστορική συνέχεια, όπως εκφράζεται στην βυζαντινή αγιογραφία, στην λαϊκή τέχνη, στον Καραγκιόζη αλλά και στον Κόντογλου. Ο Μαντζαβίνος δημιουργεί ένα ιδιότυπο εξπρεσιονιστικό ιδίωμα, απορρίπτοντας κάθε νατουραλιστική τάση: οι μορφές παραμορφώνονται, τα χρώματα διαχέονται. Το τελικό αποτέλεσμα μεταφέρει μια συναισθηματική, συχνά και μυστικιστική ατμόσφαιρα.

Πρωταγωνιστεί η Μνήμη, προσωπική ή συλλογική. Παρουσιάζεται και αναλύεται άλλοτε ως ιστορικό γεγονός, άλλοτε ως μύθος, άλλοτε ως κληροδοτημένη παράδοση. Αυτές οι διακριτές εκφάνσεις της μνήμης εικονογραφούνται ως αναπαραστάσεις επετείων, πρόσωπα από μύθους, σκηνές από παραμύθια, αναπλάσεις από λαϊκές εικόνες και αγιογραφίες. Η θεματική ύλη ανάγεται σε ιστορικά γεγονότα και σε λαϊκές αφηγήσεις, σχεδόν αδιακρίτως. Ο Μαντζαβίνος δεν ξεχωρίζει μύθο, ιστορία, παράδοση: αντιθέτως, συνδέει και μετασχηματίζει γεγονότα και θρύλους, χρόνους και χώρους. Ως στοιχεία-σύμβολα απεικονίζονται κάστρα, πολεμιστές, λάβαρα, συνθήματα, μυθικές φιγούρες, Άγιοι της Ορθοδοξίας. Συχνά ο χαρακτήρας γίνεται πανηγυρικός, δοξαστικός ή εορταστικός· συγχρόνως, όμως, αποπνέει φόβο, δέος, πένθος. Ο Μαντζαβίνος δεν διστάζει να «ζωγραφίσει» ακόμα και την γλώσσα: παροιμίες, στίχοι δημοτικών τραγουδιών, εγερτήρια συνθήματα. Κάποτε ανατρέχει και σε φράσεις-σύμβολα από ξένο γλωσσικό φορέα, τα γαλλικά, ο οποίος όμως «εξελληνίζεται» μέσω της ανορθογραφίας, υποδηλώνοντας παλαιόθεν εξωτερικές επιδράσεις στην ιστορική πορεία του τόπου μας. Ο σαφής ή συγκεχυμένος τρόπος με τον οποίο «σχεδιάζεται» ο λόγος, τον εντάσσει σε ένα μείγμα αδιαχώριστο, από το οποίο δεν αποσπώνται οι γλωσσικοί χαρακτήρες. Ο γραπτός λόγος, δηλαδή οι λέξεις, απορροφώνται, γίνονται εικαστικό στοιχείο, μέρος της σύνθεσης.

Οι ζωγραφικοί πίνακες και οι κατασκευές της ενότητας που παρουσιάζονται στην έκθεση «Μνησιπήμονα» είναι η τελευταία εξέλιξη στην καλλιτεχνική δημιουργία του Μαντζαβίνου. Τόσο στα ζωγραφικά έργα όσο και στις κατασκευές, οι φόρμες «πλάθονται» με αλλεπάλληλες πηχτές στρώσεις χρώματος: το λάδι γίνεται σχεδόν γλυπτικό υλικό, η επιφάνεια του οποίου «κεντάται» πυκνά με ένα αιχμηρό εργαλείο, προσδίδοντας στο έργο τον ανάγλυφο χαρακτήρα του. Εκπέμπεται μια αίσθηση horror vacui, η οποία εντείνεται όταν οι πυκνοπλασμένες μορφές τοποθετούνται σε μονοχρωματικό φόντο από πλακάτα μαύρα, μπλε, κόκκινα χρώματα. Παριστάνουν πολεμιστές σε πολιορκημένα κάστρα, μαχητές σε αρματωμένα καράβια, στρατιώτες, τον Αινεία με το άγαλμα της θεάς Άρτεμης στους ώμους, τον Πήγασο, τον Άγιο στην μάχη με τον δράκοντα, τις Σειρήνες. Οι μορφές αυτές, από την μυθολογία ή την χριστιανική παράδοση, αντικατοπτρίζουν το καλό και το κακό, όπως ορίζονται από την φαντασία και τα συλλογικά υποσυνείδητα, όπου υποδηλώνεται και ο φόβος του θανάτου. Η ατμόσφαιρα παραπέμπει σε μια μάχη διαρκείας, έναν πόλεμο διαχρονικό, απτό ή μεταφυσικό.

Στην ίδια ατμόσφαιρα εντάσσονται και οι λιθογραφίες-σχόλια στο ποίημα «Το Κοράκι» του Edgar Allan Poe.

Με αυτές τις καλλιτεχνικές αποσκευές ο «μνησιπήμων» Μαντζαβίνος διαπραγματεύεται την ιστορική και πολιτισμική συνέχεια.

 

Τατιάνα Σπινάρη-Πολλάλη
Δρ. της Ιστορίας της Τέχνης
*Από τον κατάλογο της έκθεσης «Μνησιπήμονα» στην Φωκίωνος Νέγρη 16 στην Αθήνα το 2015 σε διοργάνωση Γκαλερί Citronne και επιμέλεια Τατιάνας Σπινάρη-Πολλάλη.

 

Το μόνιμο τάμα του τατουάζ

Φτάνει πάντα η στιγμή που κάθε πραγματικός ζωγράφος έχει γίνει η ζωγραφική του. Και το ερώτημα αν εκείνος έμοιασε στα έργα του ή αν αυτά έμοιασαν σε εκείνον θα παραμένει αναπάντητο.

Σε μια παλιά πολυθρόνα με ψηλή πλάτη, όμορφος σαν παράξενος πρίγκιπας που κάθεται σε αλλόκοτο θρόνο, ξεκουράζεται για λίγο μέσα στο βασίλειό του ο Τάσος Μαντζαβίνος. Ζωγραφίζει αδιάκοπα στο νέο του εργαστήριο πηγαίνοντας από δωμάτιο σε δωμάτιο, πιάνοντας τον έναν μουσαμά και αφήνοντας για λίγο έναν άλλο, δουλεύοντας μια ξύλινη κατασκευή και αμέσως μετά ένα σχέδιο. Τριγυρισμένος από παιχνίδια, μάσκες, κούκλες, προθήκες ξέχειλες από αναρίθμητα παράξενα αντικείμενα που βρήκε σε παλαιοπωλεία και παζάρια, ζει στο δικό του cabinet de curiosités, ανάμεσα σε «όλα αυτά μαζί», όπως λέει, που στοιχειώνουν τον ίδιο και τα έργα του.

Αν για τη ζωγραφική του Μαντζαβίνου η πρώτη λέξη που σκέφτεται κανείς είναι ένταση, είναι γιατί εκείνος δηλώνει «Δεν υπάρχει τίποτε άλλο απ’ το να ζωγραφίζω». Όλα όσα προσπαθεί να χωρέσει στον καμβά του, ό,τι ξεχύνεται από μέσα του –ο καμβάς ποτέ δεν θα είναι αρκετός για να τα χωρέσει- αποτυπώνονται μέσω της εικονογραφίας ενός παγανιστικού σύμπαντος, το οποίο διακατέχεται από σύμβολα μιας απόλυτα προσωπικής και συγκεκριμένης μυθολογίας.

Βλέπουμε και πάλι τις οικείες εμμονές του Μαντζαβίνου με τα καράβια, τα δέντρα, τα τάματα, τα παπούτσια, με τους καβαλάρηδες, τους εραστές και τους δράκους, και πάνω απ’ όλα με την ίδια του τη μορφή και με το εργαστήριό του, να απεικονίζονται και εδώ μέσα από την αγάπη του για τα δυνατά και παχιά απλωμένα χρώματα και το παντοτινό πάθος του για το σχέδιο. Το μπλε της θάλασσας του πατέρα που έχασε, το κόκκινο του έρωτα που τον τριβελίζει και το μαύρο του θανάτου που τον σκιάζει κυριαρχούνται και διαμορφώνονται από φρενώδεις γραμμές που στροβιλίζονται και αγκαλιάζουν, ξεδιπλώνονται και τυλίγουν, ορίζουν και απελευθερώνουν τα αντικείμενα, τα πρόσωπα, τις μορφές. Δεν πρόκειται παρ’ όλα αυτά για μια ζωγραφική χειρονομιακή αλλά για μια ζωγραφική εξόχως εκφραστική, που, αν και ριζωμένη στη Δύση, αγαπά τον πρωτογονισμό, δεν ενδιαφέρεται για το βάθος της προοπτικής και κοιτάζει τον θεατή κατάματα.

Παρουσιάζονται τώρα μερικά σημαντικά καινούρια στοιχεία ή, καλύτερα, μερικές καινούριες εμμονές, χωρίς όμως το άγχος και το μέλημα του διαφορετικού και του νεωτερικού αλλά και με τη φυσικότητα και τη συνέχεια που ζωγραφίζουν τα παιδιά, οι ψυχικά ασθενείς και οι ναΐφ.

Τα πρόσφατα έργα του Μαντζαβίνου ξεχειλίζουν εκ νέου από μια πληθωρική ζωγραφικότητα, που την είχε παραμερίσει για λίγο και η οποία, εντούτοις, υποτάσσεται και πάλι στην ηγεμονία του σχεδίου του. Εμφανίζονται εδώ σύγχρονες καρυάτιδες με πρόσωπα-μάσκες και βαρυφορτωμένα καπέλα από καράβια, λουλούδια και ανθρωπάκια, γυναίκες-πουλιά ως αλληγορίες της ψυχής που εν αγνοία τους απηχούν εικόνες αρχαίες, γιγαντιαία δέντρα με κουφάλες-μήτρες που προστατεύουν τη φιγούρα του ζωγράφου, και άλλα που στον κορμό τους φέρουν το άυλο περίγραμμα μιας όρθιας γυμνής γυναίκας την οποία συχνά συντροφεύει η μοναξιά ενός γυμνού γλόμπου.

«Τατουάζ στο δέντρο» ή «τατουάζ της χήρας» ονομάζει ο Μαντζαβίνος τη γυναικεία αυτή μορφή, η οποία, άλλοτε σαν θηλυκός Άγιος Σεβαστιανός υπομένει στωικά τα βέλη και άλλοτε, μακρινός απόηχος σβησμένων γραμμών, μοιάζει να είναι η ψυχή του δέντρου στον φλοιό του οποίου είναι χαραγμένη. Αρχέτυπο γυναίκας σκαλισμένο πάνω σε ανάθημα, η φιγούρα της γυμνής χήρας έχει γίνει εδώ ανεξάλειπτο τατουάζ στο δέντρο, γιατί ο Μαντζαβίνος πιστεύει πως «η χηρεία είναι μόνιμη». Μετωπικές και στατικές, κορμοί-τοτέμ, οι διάφανες χήρες του επιβεβαιώνουν πως είναι κι αυτός ταμένος στις γραμμές των σχεδίων που «χτυπάει» ανεξίτηλα στην επιφάνεια κάθε έργου.

Σαν οπτασία στο δέντρο εμφανίζεται όμως αλλού και ο γνώριμος και βασανιστικός εαυτός του για να επανέλθει σε άλλα έργα όρθιος πάνω στο συνήθως καταδυναστευτικό τραπέζι-θρανίο του εργαστηρίου. Με σταυρωμένα και ανασηκωμένα χέρια, κλαδιά ενός δέντρου που υποδύεται εδώ το ίδιο του το σώμα, αλλά και με ανοιχτές αμήχανες παλάμες, ο Μαντζαβίνος πατάει νικητής και χαμένος ανάμεσα στα εργαλεία του και στα φαντάσματά του. Ίσιος και στητός ή μικρή κυρτή μάζα, κάθεται δυνατός και τρομαγμένος στο υπέροχο κενό του φόντου και της ύπαρξης: «Θεωρώ ότι μέσω του φόβου μπαίνουμε στην ουσία».

Ελισάβετ Πλέσσα
* Από τον κατάλογο της έκθεσης του Τάσου Μαντζαβίνου στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη τον Φεβρουάριο του 2010.
  • Ατελιέ
    Οδός Χίου 12
    Κάτω Χαλάνδρι
    Τ: 210 6728893
    Τ: 6977 748023

Subscribe To Our Newsletter

Join our mailing list to receive our latest news and updates.

You have Successfully Subscribed!