Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1974. Σπούδασε στην Ανώτατη  Σχολή Καλών Τεχνών από όπου αποφοίτησε το 1999 έχοντας σπουδάσει ζωγραφική με καθηγητές τον Δημοσθένη Κοκκινίδη, τον Μιχάλη Μανουσάκη, τον Μάριο Σπηλιόπουλο και τον Γιάννη Βαλαβανίδη. Από τότε, έχει πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις ενώ συμμετέχει σποραδικά σε ομαδικές εκθέσεις δείχνοντας ζωγραφική, κατασκευές και εγκαταστάσεις. Παράλληλα, δίνει διαλέξεις, διδάσκει ζωγραφική και ιστορία της τέχνης ενώ στο παρελθόν έχει κάνει σκηνογραφικές παρεμβάσεις σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στον Πειραιά.

 

Ατομικές Εκθέσεις

  • 2016 Γύρω από τη Φωτιά, «Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών & Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη», Αθήνα
  • 2014 Πως Είναι Να Γυρνάς, Φωκίωνος Νέγρη 16, Αθήνα
  • 2004 ΚΟΑΝ, Αίθουσα Τέχνης «Έκφραση», Γλυφάδα

 

Ομαδικές Εκθέσεις (επιλογή)

  • 2008 Ομαδική έκθεση στο «Εθνικό Μουσείο Ρουμανικής Τέχνης», Βουκουρέστι
  • 2007 Ήταν κάποτε η Πηνελόπη Δέλτα, Κολλέγιο Αθηνών, Ψυχικό
  • 2007 Το Δώρο, αίθουσα τέχνης Fine Arts Καπόπουλος, Άλιμος
  • 2007 Athens Video art Festival `07, «Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων
  • 2007 Όψεις της Μορφής – Σημάνσεις του Τοπίου, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων Κρήτη
  • 2007 Dreams Come True, γκαλερί Ζουμπουλάκη, Αθήνα
  • 2006 Στα χρώματα της Ίριδας, Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων
  • 2006 Μύθοι, ξενοδοχείο Saint Nicolas Bay, Αγ. Νικόλαος Κρήτη
  • 2005 Ελαίας εγκώμιον, στον αρχαίο Ελαιώνα, Διοργάνωση της Ακαδημίας Αθηνών σε συνεργασία με τον Δήμο Περιστερίου. Κ.Υ.Β.Ε. Περιστερίου
  • 2005 Μάσκες-προσωπεία, ως αντικείμενα ή ως σύμβολα, Αίθουσα Τέχνης Περιτεχνών, Αθήνα
  • 2005 Ενυδρείο, ξενοδοχείο Saint Nicolas Bay, Αγ. Νικόλαος Κρήτη
  • 2005 Στο Τραπέζι, αίθουσα τέχνης Σκουφά, Αθήνα
  • 2004 Μια θάλασσα μικρή, ξενοδοχείο Saint Nicolas Bay, Αγ. Νικόλαος Κρήτη
  • 2004 Αιγινίτικα κανάτια καμβάς από πασπάρα, Ιστορικό και λαογραφικό μουσείο δήμου Αίγινας
  • 2004 Ακρίτες της Ευρώπης, Διοργάνωση της Ακαδημίας Αθηνών. Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης
  • 2004 Ευχολόγιον, αίθουσα τέχνης Έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Αθήνα
  • 2003 Ομαδική έκθεση συνεργατών στην αίθουσα τέχνης «ΕΚΦΡΑΣΗ», Γλυφάδα
  • 2003 Ομαδική έκθεση συμμετεχόντων στον καλλιτεχνικό διαγωνισμό της εταιρείας «ΙΟΛΗ»
  • 1999 Ομαδική έκθεση αποφοίτων της Α.Σ.Κ.Τ. στον εκθεσιακό χώρο «ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ» της σχολής
  • 1998 Ομαδική έκθεση του Δ΄ Εργαστηρίου της Α.Σ.Κ.Τ. στους χώρους της σχολής
  • 1998 Ομαδική έκθεση τελειοφοίτων της Α.Σ.Κ.Τ. σε συνεργασία με τα «Νέα της Τέχνης», Ξενοδοχείο MARIS HOTELS, Κρήτη

 

Προϋπηρεσία

1996-2004 Εισηγήσεις σε σεμινάρια Ιστορίας της Τέχνης και διδασκαλία εικαστικών στο Κέντρο Ζωγραφικής της «Εταιρείας εικαστικών τεχνών και γραμμάτων».
2003-2009 Εισηγήσεις σε σεμινάρια Ιστορίας της Τέχνης και διδασκαλία εικαστικών στον «Πολιτιστικό και Επιμορφωτικό Οργανισμό της Νομαρχίας Πειραιά».
Από το 2011 Διαλέξεις στο «Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη».

 

Σεμινάρια, διαλέξεις και δημοσιεύσεις

Από το 2016 «Τέχνη και αισθητική στο σύγχρονο κόσμο.»
Το «Τέχνη και αισθητική στο σύγχρονο κόσμο» είναι μια σειρά διαλέξεων για παιδιά Γυμνασίου και Λυκείου που άρχισε το φθινόπωρο του 2016 και λαμβάνει χώρα στο Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη. Διερευνά την έννοια της λέξης «τέχνη» όπως αυτή έχει ανανοηματοδοτηθεί τις τελευταίες δεκαετίες και εξετάζει πως η μαζική κουλτούρα της μουσικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας επηρεάζουν την αισθητική και την καθημερινότητά μας. Εξετάζει τα νέα πρότυπα που δημιουργούνται και τα συγκρίνει με αυτά που υπήρχαν στο παρελθόν.
2011-2015 «Είναι τέχνη τώρα αυτό;»
Το «Είναι τέχνη τώρα αυτό;» είναι μια σειρά διαλέξεων για παιδιά Γυμνασίου και Λυκείου που άρχισε το φθινόπωρο του 2011 και λαμβάνει χώρα στο Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη. Διαπραγματεύεται τον τρόπο που ο μοντερνισμός και ο μεταμοντερνισμός επιδρούν στις πρακτικές της σύγχρονης τέχνης αλλά και γενικότερα της “pop” κουλτούρας του σήμερα.
Από το 2010 www.kostouros.net/blog/

Το kostouros.net/blog είναι ένας προσωπικός διαδικτυακός τόπος που λειτουργεί από το Μάιο του 2010. Έχει δύο κατηγορίες, τη «Μαλακά και σκληρά εικαστικά» και τη “Heavy Mental”. Η πρώτη έχει να κάνει με την τέχνη και «με τον τρόπο που αυτή λειτουργεί», ενώ η δεύτερη έχει να κάνει με θέματα γενικού ενδιαφέροντος.

2011-2014 “Postmodernism for Dummies”

Το “Postmodernism for Dummies” (Μεταμοντερνισμός για Αρχάριους) είναι μια σειρά διαλέξεων ανοικτή για το κοινό, οργανωμένη από φοιτητικούς συλλόγους και συλλογικότητες. Αφορά την ιστορία της τέχνης των τελευταίων δεκαετιών και τον τρόπο που η σύγχρονη τέχνη παρουσιάζεται και αλληλεπιδρά με το κοινό.

2012-2013 «Όταν μας ρωτούσαν ποιοι είμαστε, εμείς απαντούσαμε ότι είμαστε Βυζαντινοί»

Το «Όταν μας ρωτούσαν ποιοι είμαστε, εμείς απαντούσαμε ότι είμαστε Βυζαντινοί». είναι μια σειρά διαλέξεων για παιδιά Γυμνασίου και Λυκείου που άρχισε το φθινόπωρο του 2012 και λαμβάνει χώρα στο Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη. Η φράση του James Warhol: (ανιψιού του «πάπα» της Pop Art Andy Warhol) «Όταν μας ρωτούσαν ποιοι είμαστε, εμείς απαντούσαμε ότι είμαστε Βυζαντινοί» είναι η αφορμή για ένα μεγάλο ταξίδι από την τέχνη των βυζαντινών χρόνων έως και σήμερα.

Οι ώρες

Και ξαφνικά ανοίγεις τα μάτια και όλη η εικόνα είναι
απλωμένη στα χέρια σου.
Έλεγες, μπροστά! Μπροστά πρέπει να κοιτώ.
Έλεγες, ο κόσμος αλλάζει!
Αγάπησες την πρόοδο και ερωτευόσουν κάθε τι καινούριο.
Έλεγες, η τεχνολογία, η εκπαίδευση, η επικοινωνία,
θα πλάσουν αλλιώς τους ανθρώπους.
Χρειάστηκε όμως μόνο μια ρωγμή και τότε ο άνθρωπος
έγινε αυτό που ήταν πάντα.
Ξέρεις η λύση θα βρεθεί. Πάντα βρίσκεται. Αυτοί που
φταίνε, θα περπατήσουν την «Αρχαία οδό των ασεβών».
Φοβάμαι πως το να πάω μπροστά ίσως να μην είναι λύση.
Πίσω! Πίσω ίσως θα’ πρεπε να πάω.
Κι εκεί να δω τον άνθρωπο.
Ο δικός μου άνθρωπος, μια φιγούρα ζωγραφισμένη μέσα
από το χρόνο και τη σκουριά. Πλασμένη πάλι και πάλι,
για όσες φορές χρειαστεί. Ξανά και ξανά μέχρι όλες
να γίνουν ένα.
Ο κατήγορος και ο κατηγορούμενος, ο θύτης και το θύμα,
ενωμένοι  σε ένα. Αυτήν την ώρα που η φωτιά καίει κι εμείς
ελπίζουμε ότι είμαστε από την πλευρά των καλών,
ανίκανοι να αντιληφθούμε ότι η ίδια φωτιά καίει σε κάθε
έναν από εμάς.
Κ. Κωστούρος
Μνήμη Ρενέ Ζιράρ
* από τον κατάλογο Γύρω από τη Φωτιά, 2016, «Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών & Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη», Αθήνα

Σ’ αυτό το σπίτι το παλιό

Είναι η σκουριά, ξέρεις. Αυτή που μετατρέπει τη λαμαρίνα από γυαλιστερό στολίδι, «ασήμωμα αγιογραφίας», σε θλιβερό απομεινάρι του πολιτισμού. Τι ειρωνεία. Το λαμπερό πορτοκαλί της βρεγμένης σκουριάς είναι που κάνει το μέταλλο να πεθαίνει.

Κανονικά θα έπρεπε η ζωγραφική να φτάνει. Στα χέρια κάποιων παλιών δασκάλων, έφτανε και περίσσευε. Ήθελα όμως κάτι ακόμα. Να χτίσω ένα «ναό». Ζωγραφική, ήχο, λόγο, πραγματικά αντικείμενα. Ήθελα και τον άνθρωπο. Μια φιγούρα που θα περιδιαβαίνει και θ’ ακουμπά τα πράγματα, θα μιλά με τον ήχο και θα μιλάει τον λόγο.

Μήπως εκεί, μέσα από το σώμα, «αυτό το σπίτι το παλιό», φανερωθεί η ζωή που περνά μπροστά απ’ τα μάτια όσων βλέπουν; Μια ευκαιρία ίσως. Για την επιστροφή, τον νόστο, την αρχή, πριν φτάσει η νέα αρχή του θανάτου.

Το σπουδαίο, ακούμε, είναι να είμαστε σύγχρονοι. Πιστεύω πως σημασία έχει να γίνεις άχρονος. Τουλάχιστον να προσπαθείς.

 

Πειραιάς 2014
Κ. Κωστούρος

Η υπεράσπιση της ζωγραφικής

Πρόκειται για μια αντίληψη που κάνει συχνά την εμφάνισή της στις κοσμοθεωρίες των ζωγράφων και ειδικά των Ελλήνων: η ζωγραφική πρέπει να υπερασπισθεί την «καθαρότητά» της – ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Το ιδιότυπο στην Ελλάδα είναι το εξής: οι ζωγράφοι που πρεσβεύουν κάτι τέτοιο δεν είναι, όπως θα περίμενε κανείς, θιασώτες κάποιου είδους αυτοαναφορικής αφαίρεσης που βρίσκει την εδραίωσή της στην ορθόδοξη διδασκαλία του όψιμου μοντερνισμού αλλά εκπρόσωποι μιας, ασυνήθιστης για τα διεθνή δεδομένα, πίστης στις δυνατότητες του μέσου να κάνει οτιδήποτε. Αν μάλιστα αναζητούσε κανείς τα ινδάλματά τους, δεν υπάρχει περίπτωση να ανακάλυπτε τον Μπάρνετ Νιούμαν ή τον Μόρις Λούις αλλά αντιθέτως θα συναντούσε την κραταιά φυσιογνωμία του Πολ Σεζάν. Επιπλέον, ελάχιστα μοιάζουν να συνειδητοποιούν ότι η ερμηνεία της ζωγραφικής του Σεζάν στο πλαίσιο της «καθαρότητας» του μέσου περισσότερα οφείλει σε ό,τι έγινε στη Νέα Υόρκη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο παρά σε ό,τι είχε κάνει ο τρελούτσικος δάσκαλος στην Aix-en-Provence.

Η εποχή μας, αν έχει κάνει κάτι πάνω από όλα, έχει διαλύσει οποιαδήποτε αίσθηση «καθαρότητας» - γεγονός μάλλον θετικό. (Εχει επίσης διαλύσει οποιαδήποτε διάθεση ιεράρχησης ή αξιολόγησης – γεγονότα μάλλον αρνητικά – αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα.) Φυσικά θα μπορούσε να παρατηρηθεί ότι η εμμονή πολλών ελλήνων ζωγράφων σε τέτοιου είδους διατυπώσεις πιο πολλά έχει να κάνει με την – καθυστερημένη – εγχώρια διαμάχη μεταξύ θεσμικών παραγόντων για την «αξία» της παραστατικής ζωγραφικής εν γένει (όποιος θέλει το πιστεύει) παρά με μια σαφή τοποθέτηση σχετικά με τους στόχους της τέχνης τους. Το ότι η εμμονή αυτή είναι απλώς ένα σύμπλεγμα προκύπτει συν τοις άλλοις και από το γεγονός ότι οι ζωγράφοι του κόσμου που έχουν να επιδείξουν τέχνη ισχυρή και καίρια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ακόμη σήμερα, σε καμία περίπτωση δεν παρέμειναν οχυρωμένοι πίσω από την υπεράσπιση του μέσου τους: ο Φράνσις Μπέικον, ο Μπαλτύς, ο Τζιόρτζιο Μοράντι, ο Λούσιαν Φρόιντ, ο Γκέρχαρντ Ρίχτερ, ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ο Ρόναλντ Κιτάι, ο Κεν Κιφ, ο Γιούαν Γιούγκλο, η Μαρλέν Ντουμάς, η Τζένι Σάβιλ, ο Νέο Ράουχ. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πόσο ανόμοιοι είναι και πως το κοινό τους στοιχείο είναι το απύθμενο υπαρξιακό βάθος και η διάθεση να μιλήσουν τόσο για τον κόσμο όσο και για την ίδια τους την τέχνη. Για την ακρίβεια, τα δύο αυτά είναι αδιαχώριστα και αν ο Γιούαν Γιούγκλο δεν είναι αφηγητής αλλά «κοσμικός γεωμέτρης», η Τζένι Σάβιλ είναι αφηγήτρια με όλη τη δύναμη της τέχνης της.

Τα γράφω όλα αυτά για να πω ότι ο Κωνσταντίνος Κωστούρος δείχνει με τη ζωγραφική του μια πρόθεση πολύ διαφορετική από αυτήν που θα περίμενε κανείς από έναν απόφοιτο της αθηναϊκής ΑΣΚΤ, ο οποίος πολύ καλά θυμάται τη διαμάχη μεταξύ ζωγραφολατρών και ζωγραφομάχων. Το ενδιαφέρον του για μια υποννοούμενη και όχι κυριολεκτική αφήγηση, η οποία χτίζεται με σχέδιο, χρώμα και τη γεωμετρία της επιφάνειας τον κάνει πέραν πάσης αμφιβολίας ζωγράφο. Το γεγονός όμως ότι δεν παλεύει να προασπίσει κάποιο μοναδικό τρόπο να βλέπει τον κόσμο αλλά εμπνέεται από τα Κοάν και δεν καταπνίγει τη διάθεσή του να παραπέμψει σε πράγματα έξω από τη ζωγραφική και έξω από την τέχνη τον κάνει στοχαστικό – ένα χαρακτηριστικό που είναι απαραίτητο σε έναν καλλιτέχνη, όποιο μέσο και αν χρησιμοποιεί. Το να προδιαγράψει κανείς την πορεία του θα σήμαινε να του κόψει τα φτερά και θα ήταν καλό για όλους να τον παρακολουθήσουν σε όλο το εύρος των επιδιώξεών του και να μην θεωρήσουν ότι το κλειδί για να ανοίξουν την ιδιοσυγκρασία του είναι το γεγονός ότι χρησιμοποιεί λάδι ή ακουαρέλα. Θα αρκεστώ να υπενθυμίσω μόνο αυτό που έγραψε ο θεωρητικός Νικολά Μπουριό: «Οταν πάψουμε να υπερασπιζόμαστε τη ζωγραφική, θα υπάρξουν πολλοί καλοί ζωγράφοι».

 

Αυγουστίνος Ζενάκος

Subscribe To Our Newsletter

Join our mailing list to receive our latest news and updates.

You have Successfully Subscribed!