Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τον Τριαντάφυλλο Πατρασκίδη και τον Μαρτίνο Γαβαθά και χαρακτική με το Γιώργο Μήλιο (1996-2002). Το 2003 απέσπασε υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών για εκτέλεση καλλιτεχνικού έργου. Το 2013 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο για «Νέο ζωγράφο κάτω των 40 ετών». Έχει παρουσιάσει το έργο του σε οκτώ ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κύπρο και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Έργα του ανήκουν σε σημαντικές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.

 

Ατομικές Εκθέσεις

  • 2015 έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Αθήνα
  • 2012 C.K. art gallery, Λευκωσία, Κύπρος
  • 2011 έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Αθήνα
  • 2010 Αίθουσα Τέχνης Έψιλον, Θεσσαλονίκη
  • 2009 C.K. art gallery, Λευκωσία, Κύπρος.
  • 2008 έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Αθήνα
  • 2006 C.K. art gallery, Λευκωσία, Κύπρος
  • 2004 έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Αθήνα

 

Ομαδικές Εκθέσεις (επιλογή)

  • 2014 Στο υπόγειο νησί του – 18 εικαστικοί για τον Δ. Σαββόπουλο, Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Αθήνα
  • 2013 Ιπποκρατική Ιατρική, Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, Αθήνα
  • 2013 Art Athina 2013, έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Π. Φάληρο
  • 2011 Art Athina 2011, έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Π. Φάληρο
  • 2011 Γκαλερί Ποντοπόρος, Πάρος
  • 2010 Σύγχρονη ελληνική ζωγραφική – η νέα γενιά, Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, Θεσσαλονίκη
  • 2010 Οι Ζωγράφοι της Αυγής, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα»
  • 2010 Αποδομώντας τον καμβά / Επινοώντας την εικόνα, έργα από τη συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου, Κέντρο Πολιτισμού Δήμου Θεσσαλονίκης (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2009 Γκαλερί Αμυμώνη, Ιωάννινα
  • 2009 Όψεις του Λευκού, Ίδρυμα Μπελλώνια, Σαντορίνη (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού).
  • 2008 Γιομιστή Κεφαλή, Σίφνος
  • 2008 Η Αίγινα των ζωγράφων, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα» (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2008 La grande fuga, Galleria Studio 44, Γένοβα, Ιταλία
  • 2007 Η χρυσή εποχή, a. antonopoulou. art, Αθήνα
  • 2007 Όψεις της μορφής - Σημάνσεις του τοπίου, Έλληνες ζωγράφοι από τη συλλογή Αντώνη και Άζιας Χατζηιωάννου, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων
  • 2007 Art Athina ‘07, έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Helexpo
  • 2007 Εικόνες του Απαγορευμένου, Αίθουσα τέχνης Αγκάθι, Αθήνα
  • 2007 Γενέθλιος Τόπος, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα
  • 2007 Έκθεση των εικαστικών έργων για το CD του Φοίβου Δεληβοριά «Έξω», Ιανός, Αθήνα
  • 2006 2η Μπιενάλε νέων εικαστικών δημιουργών, Αίθουσα τέχνης Μελίνα Μερκούρη, Ύδρα
  • 2006 Ήταν κάποτε η Πηνελόπη Δέλτα…, Κολέγιο Αθηνών (επιμέλεια: Ίρις Κρητικού)
  • 2005 CK art gallery, Λευκωσία, Κύπρος
  • 2005 Το Μεσολόγγι μέσα από την τέχνη, Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου, Μεσολόγγι
  • 2005 Art Athina ‘05, έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Helexpo
  • 2005 2ο βραβείο ευρωπαϊκής ζωγραφικής, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα
  • 2004 new generation, έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Αθήνα
  • 2004 Ομοιότητα περίπου, εκδοχές ενός Πορτραίτου του Αντώνη Μπενάκη, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα. (επιμέλεια: Θανάσης Μουτσόπουλος)
  • 2004 Ευχολόγιον, έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου, Αθήνα
  • 2003 Το κυρίαρχο θέμα, Αίθουσα Τέχνης Τρίγωνο, Κηφισιά
  • 2003 Το κυρίαρχο θέμα, Δημοτική Πινακοθήκη Χίου, Χίος
  • 2003 Επιλογή φοιτητών ΑΣΚΤ, Τομέας ζωγραφικής, Δημοτική Πινακοθήκη Καρδίτσας, Καρδίτσα
  • 2002 2η Μπιενάλε των φοιτητών των Ανωτάτων Σχολών Καλών Τεχνών Ελλάδος, Χερσόνησος, Κρήτη (Έπαινος)
  • 2001 Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης, Αθήνα
  • 2000 Τέσσερις νέοι καλλιτέχνες, Διάβαση, Αθήνα

Illusion Events

«Η τέχνη ήταν πάντα, αγάπη μου, υπόθεση ζωής και θανάτου, πράγμα που είχα ξεχάσει»
Richard Wilbur
«... ή, μοιάζει με «μαθήτρια που έγινε αμύγδαλο»
(από τον τίτλο αφηγήματος του Ευγένιου Αρανίτση)

 

“Illusion events” ονομάζεται ένα κατάστημα νυφικών στη γειτονιά μου, τη Ν. Σμύρνη. Θα μπορούσε, εξίσου, να είναι ένας σύντομος αλλά όχι ατελής, ορισμός της ζωγραφικής. Η τέχνη είναι, με άλλα λόγια, εκείνο το ψευδαισθητικό γεγονός που πάντως επιχειρηματολογεί πειστικά ως προς το τι είναι πραγματικά η πραγματικότητα. Σαν ένα κορίτσι που έγινε μαγικά αμύγδαλο. Σαν εκείνη την ποιητική καταστροφή που γεννά την εξίσου ποιητική δημιουργία.

Έγραφα συχνά σε παλιότερα κείμενα μου ότι η ζωγραφική ανέκαθεν κατασκεύαζε στατικές εικόνες και προσπαθούσα να τις συγκρίνω με τις ρέουσες εικόνες του σινεμά. Ε, τελικά στην αληθινή, δηλαδή τη ζωντανή ζωγραφική, αυτή που δεν αντιγράφει μουμιοποιημένα πρότυπα από το παρελθόν, η στατικότητα είναι παραπειστική. Στην ουσία ο πίνακας κινείται, πάλλεται, αλλάζει, εκρήγνυται, μεταμορφώνεται.

Αυτή την αίσθηση μου δημιουργεί, ότι δηλαδή κινείται, και η ζωγραφική – χαμαιλέοντας του Τζουλιάνο Καγκλή. Ο Καγκλής ισορροπεί γοητευτικά, καθώς ωριμάζει, στο όριο της αναπαράστασης και της αφαίρεσης, της σαφήνειας και του αυτοσχεδιασμού, εκείνου που είναι αναγνωρίσιμο –από ποιον, άραγε και πως;– κι εκείνου που παραμένει ασαφές, που βυθίζεται σε μια λίμνη από διάφανα όνειρα, νεφτιλίδικα χρώματα και μεταξωτό σκοτάδι...

Βλέπετε, στην Ελλάδα υπάρχει μια ομάδα ζωγράφων που είναι πολύ δυστυχισμένοι επειδή μια μοντερνιστική ιδεοληψία τους εμποδίζει να ζωγραφίσουν, κι όταν το κάνουν, ντρέπονται απίστευτα γι' αυτό. Απ’ αυτό το άγχος έχει γλυτώσει ο Καγκλής. Ευτυχώς! Απ’ την άλλη, μ’ αρέσει ο τρόπος που ο ίδιος ο ζωγράφος αυτοπεριορίοζεται μη ξέροντας πότε τελειώνει ένας πίνακας.

–Ποτέ! Θα απαντούσα ανεπιφύλακτα αν δεν σκεφτόμουν συνεχώς τη φράση του A. Camus: «Η τέχνη τρέφεται αποκλειστικά από τα δεσμά που η ίδια βάζει στον εαυτό της, ενώ πεθαίνει με όλα τα υπόλοιπα...». Άρα, ένα έργο τέχνης είναι «τελειωμένο» ή «ατελείωτο» όσο διατηρεί ανέπαφο το μυστήριο του. Τόσο απλά. Σε τρόπο ώστε να μην επιτρέπεται η ερώτηση «Τι εικονίζεται εδώ;», αλλά «τι εγώ μπορώ να δω εντέλει εμπρός σε μια παλλόμενη εικόνα». Και όλα αυτά είναι ανάλογα με την συγκεκριμένη εποχή ή την υποκειμενική ματιά του κοινού. Με άλλα λόγια, το έργο τέχνης αρχίζει από το δημιουργό αλλά ολοκληρώνεται, όσο μπορεί να ολοκληρωθεί, στο βλέμμα του υποψιασμένου θεατή.

Ρομαντικός της σύγχρονης εποχής, πάνω απ’ όλα, ο Τζουλιάνο φτιάχνει προφάσεις τοπίων, εκρήξεις μυστικές και φιγούρες που υποδύονται ανεπαισθήτως την μοίρα τους την ίδια. Ή πράγματα που υποδύονται άλλα πράγματα. Εκτεθειμένα είτε στο φως που καθαγιάζει, είτε στο σκοτάδι που συγχωρεί. Με τα δικά του λόγια: «Αν η τέχνη δεν έχει κάποιο είδος μαγείας δεν με ενδιαφέρει(…) Επειδή η τέχνη είναι μια αναγκαία ψευδαίσθηση». Οπωσδήποτε!

 

ΥΓ: Άσχετο: στην Ελλάδα περισσεύουν οι διανοούμενοι αλλά παρατηρείται σοβαρή υστέρηση στη διανόηση. Στη πρωτότυπη σκέψη. Ευτυχώς που δεν συμβαίνει το ίδιο στη τέχνη. Την τελευταία μας ελπίδα.

Και κάτι πιο προσωπικό. Οι πάντες, στη μικρή μας Ιερουσαλήμ, ξέρουν επακριβώς τα ελαττώματα μου επειδή δεν θέλουν να παραδεχθούν κανένα απ’ τα προσόντα μου. Αυτή είναι η κυρίαρχη στάση για τη τέχνη και τη διανόηση στην Ελλάδα του σήμερα. Η μοχθηρία και η δικτατορία των μετρίων. Εύχομαι ο φίλος μου Τζουλιάνο να παραμείνει κατά το δυνατόν άτρωτος απ’ όλα αυτά, ώστε να συνεχίσει χωρίς μίζερα συναισθήματα τη γλυκόπικρη, διάφανη ζωγραφική του.

Μάνος Στεφανίδης
9/12/2014

Subscribe To Our Newsletter

Join our mailing list to receive our latest news and updates.

You have Successfully Subscribed!