Οι τελειωμένες καταστάσεις ίσως είναι φαινομενικές στη δουλειά της Έλυας Ηλιάδη…

Και αν η αποφασιστικότητα στη γραφή και η ρυθμική της τάση προσδίδουν ένα έντονο και ξεκάθαρο χαρακτήρα, που επίσης τείνει προς μια σχεδιαστική ισορροπία, παραδόξως κάθε εικόνα της σκαλίζει συνάμα χίλιες εσωτερικές συγκρούσεις.

Συμπιεσμένη μέσα σε κλειστές φόρμες και στιβαρούς όγκους, πάλλεται  η άυλη ταραχή, που σιγά-σιγά προκύπτει μετά από ένα αρχικό και ίσως εν μέρει άγνωστο ψυχικό τραύμα. Τότε, σαν το ξυράφι που κόβει και χαράζει, η οξεία γραφή της Ηλιάδη θυμίζει δυναμική κίνηση που «κομματιάζει κάποιο βρασμό συναισθημάτων» για να τον περιορίσει και να τον τοποθετήσει σ’ ένα «ζωγραφικό χάρτη ευαίσθητων και προσωπικών περιοχών». Εκεί, σ’ αυτό το ανθρωποκεντρικό σύμπαν μιας απροσδιόριστης εποχής, γωνιώδεις φιγούρες σαν άγνωστες χώρες, μπορούν και ξεδιπλώνουν τις εντάσεις τους μέσω της εκφραστικής δύναμης της ματιέρας ή του χρώματος που φέρει η ίδια τους η σάρκα, το ίδιο τους το χώμα. Εδώ ένα πράσινο, αλλού η υπαινικτική υφή της σκουριάς, αργότερα το βαθύ μαύρο της σινικής μελάνης, όλα φυλακισμένα στη γεωμετρία του σχήματος, εν τέλει εναρμονίζονται μ’ αυτήν για μια συμβολική και δυνατή διατύπωση βιωματικών εννοιών.

Αυτή λοιπόν η εξερεύνηση μέσα στο θολό και παγωμένο δωμάτιο των επικίνδυνων αναμνήσεων… αυτή η εικαστική μελέτη που βήμα βήμα οδηγεί σ’ ένα αλλόκοτο ελεγχόμενο καλλιτεχνικό ξέσπασμα… αυτή η μυστηριώδης ατμόσφαιρα που κρύβει ακόμα μυστικά επίπεδα ερμηνείας μέσα σε μια αναζήτηση προστασίας… αυτή η δυναμική φυγή προς την Ελπίδα, είναι και το λυτρωτικό ταξίδι της Ηλιάδη στους ανοιχτούς και αντισυμβατικούς δρόμους της δημιουργίας.