Γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Την περίοδο 1990-1994 παρακολούθησε μαθήματα κοντά στον καθηγητή Καλών Τεχνών της Σόφια Stoyan Donev. Το 1994 έγινε δεκτή στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από όπου αποφοίτησε το 1999.

 

Ατομικές Εκθέσεις

  • 2008 Εικαστικές Αναζητήσεις
  • 2006 Artower agora
  • 2003 Artower agora

 

Ομαδικές Εκθέσεις

  • 2014 24 ώρες, Εικαστικές Αναζητήσεις
  • 2013 Μιλώντας για το μέλλον, Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα»
  • 2013 12 μήνες, Εικαστικές Αναζητήσεις
  • 2012 90 επιστολικά δελτάρια για την Σμύρνη, ΙΑΝΟΣ
  • 2010 Ανθρώπινα μέτρα, Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα»
  • 2010 Ερμουπόλεια, Σύρος
  • 2009 feminal 09, pro-art
  • 2009 Μίλα, Εικαστικές Αναζητήσεις
  • 2006 Danubius London
  • 2005 Artower agora
  • 2002 Tεχνόπολις Γκάζι

Η ιστορικός τέχνης Ιωάννα Παπαδοπούλου γράφει για το έργο της Ιωάννας Φωτάκη

Σε συνέχεια της προηγούμενης της δουλειάς, η Ιωάννα Φωτάκη εξεικονίζει στον καμβά και «ερμηνεύει» το προσφιλές της θέμα, τις γυναίκες. Με λιγότερο λαογραφική διάθεση από πριν, αλλά εντονότερη εξερευνητική ματιά και οικονομία μέσων κατοπτρίζει τον εσωτερικό κόσμο των γυναικών, αυτή την φορά από τον περίγυρό της.

Στο έργο της εκπλήσσει δια μιας ο εναλλακτικός τρόπος εγγραφής των χαρακτηριστικών των γυναικών, ο οποίος διαψεύδει την, παραδοσιακά εννοούμενη, συνθήκη «ανάγνωσης». Ο μίτος της αφήγησης στο έργο της Φωτάκη ξετυλίγεται από τα χέρια και ολοκληρώνεται σε αυτά. Μια μονοκονδυλιά αποδίδει σχηματικά την κατακερματισμένη, ακέφαλη μορφή, η οποία χάνει την ακεραιότητα της αλλά όχι την αυτάρκειά της. Η δυσχέρεια «ανάγνωσης» της μορφής αίρεται από την βαρύτητα που δίνεται στα χέρια, τα οποία επωμίζονται να σκιαγραφήσουν εξ ολοκλήρου την φυσιογνωμία του απεικονιζόμενου. Γίνονται αφετηρία και απόληξη. Αρκούντος εύγλωττα, απεικονισμένα με εκζήτηση σχεδόν φιλάρεσκη, ανάγουν το λεπτομερειακό και το διακοσμητικό σε ουσιώδες και κερδίζουν το στοίχημα. Τα χέρια γίνονται «πρόσωπα». Με την θαυμαστή σχεδιαστική τους ποιότητα, αλλά και με την περίτεχνη συμπλοκή τους , συμπυκνώνουν παραδειγματικά τα ηλικιακά χαρακτηριστικά και το στίγμα της προσωπικότητας του απεικονιζόμενου, στοιχεία τα οποία φέρει και αποδίδει δυνητικά το πρόσωπο. Το ζωγραφικό αποτέλεσμα «αποκαθηλώνει» αυτή την  αξία του προσώπου, αποσταθεροποιώντας τον θεατή από την ασφάλεια μιας εύπεπτης θέασης του έργου. Η Φωτάκη επιχειρεί μια εκ νέου διερεύνηση της εκφραστικότητας υπό διαφορετικούς όρους.

Την εκφραστικότητα αυτή προεκτείνει και ολοκληρώνει μια ζωγραφική ιδιαιτερότητα. Η καλλιτέχνιδα διαχειρίζεται το από υλοποιημένο σώμα του απεικονιζόμενου ως είδωλο της συναισθηματικής του φόρτισης. Τοπία η καιρικές συνθήκες καθρεφτίζουν λεπτές αποχρώσεις των υπαρξιακών και θυμικών βιωμάτων εντός του περιγράμματος της μορφής καταλαμβάνοντας την θέση της σάρκας. Για κάθε «προσωπογραφία» επιλέγεται ένα ενσταντανέ, που, κατά την καλλιτέχνιδα, αποκρυσταλλώνει και απηχεί ουσιαστικά την κυρίαρχη συναισθηματική δυναμική του. Σημαντικότερο διατελεί ότι ψυχισμός προσλαμβάνει χαρακτήρα δομικού στοιχείου στη σύνθεση του πίνακα. Υπηρετεί διττό ρόλο, εργαλείο νοηματικής ανάγνωσης, αλλά επιπρόσθετα, και το πιο ενδιαφέρον, αρχιτεκτονικό μέρος της ενότητας του πίνακα.

Ένα ακόμα στοιχείο είναι φανερό στο έργο της Φωτάκη, ότι απολαμβάνει να φέρνει με την αξιοθαύμαστη τεχνική της αρτιότητα τους θεατές αντιμέτωπους με την σύγχυση και την απορία. Η ζωγραφική της δεινότητα προκαλεί ερωτήματα για το είδος της τεχνικής που χρησιμοποιεί . Η ικανοποίηση αυτή που λαμβάνει επιβεβαιώνεται αυτάρεσκα στο μειδίαμα των κοριτσιών στην ενότητα «Τζοκόντες».

Ιωάννα Παπαδοπούλου
2/2006

Μαρτυρίες

«Η πρώτη προσωπική έκθεση της Ιωάννας Φωτάκη αποτελεί μια ενότητα από είκοσι πέντε(25) συνολικά έργα, όλα λάδια σε καμβά, που καλύπτουν χρονολογικά την περίοδο των τελευταίων δυο χρόνων της καλλιτεχνικής της πορείας και φέρνει το γενικό τίτλο «Μαρτυρίες».

Στην συγκεκριμένη ενότητα η ζωγράφος από μια αμιγώς θηλυκή οπτική αλλά και ταυτόχρονα με γενναιότητα και εξαιρετική διεισδυτική ικανότητα μέσα από ιστορίες-μαρτυρίες γυναικών πετυχαίνει μια εκ βαθέων ψυχογραφική εξερεύνηση της γυναικείας φύσης την οποία προσεγγίζει με ευαισθησία, προβληματισμό αλλά και αυτοκριτική συχνά δηκτική διάθεση. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό στο έργο της και το στοιχείο που ουσιαστικά το καθορίζει- είναι μια έντονη αίσθηση δύναμης, εμφανής τόσο σε επίπεδο θεματολογίας με την επιλογή επαναλαμβανόμενων μοτίβων όπως π.χ. τα φιμωμένα στόματα των γυναικών και το παιχνίδι σώμα-σκιά και με συχνές συμβολιστικές παραπομπές, όσο και τεχνοτροπικά με την χρήση αντιθέσεων τόσο χρωματικών (εναλλαγή μπλε-κόκκινου-λευκού) στα πρώτα και σκούρου καφέ-λευκού στα τελευταία) όσο και τεχνικών (συνδυαστική χρήση νατουραλισμού  και αφαίρεσης στην απόδοση του θέματος και της φόρμας, απόδοση του όγκου κ.ο.κ.). Έντονο ενδιαφέρον παρουσιάζει ακόμα η παρατήρηση της εξελικτικής διαδρομής από τα πρώτα έργα όπου ξεκινά το «σπάσιμο» του θέματος σε δυο επίπεδα στα τελευταία οπότε η φιγούρα αυτονομείται σε σχέση με την σκιά της.

Η ζωγράφος εδώ με την επαναληπτική απόδοση σώμα σκιά παίζει με τα αντιθετικά δίπτυχα πραγματικό-απραγματοποίητο, παρουσία-απουσία, και δημιουργεί φιγούρες που καθώς δεν αλληλοσυμπληρώνονται αυτοαναιρούνται παγιδευμένες καθώς είναι σε μια πραγματικότητα από την οποία ωστόσο δεν μπορούν να ξεφύγουν όπως το σώμα δεν μπορεί να ξεφύγει απ την σκιά του.

Είναι τελικά η ιδία φύση της γυναίκας ή η σκιά που την ακλουθεί?  Μπορεί και αυτό. Άλλωστε η μοίρα η ειμαρμένη των αρχαίων-είναι και εκείνη γένους θηλυκού όπως η φύση, όπως η ίδια η ζωή.

Μια αυθεντική και αμιγώς γυναικεία κατάθεση ψυχής που αποδεικνύει περίτρανα πως το συναίσθημα και η δύναμη όχι μόνο μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να αλληλοαναιρεθούν αλλά το αποτέλεσμα της συνύπαρξης τους αποδεικνύεται ενίοτε εκρηκτικό όταν «παντρεύονται» από ένα δυνατό και δη γυναικείο-μυαλό».

 

Έλενα Γαλάνη
9/2002

Subscribe To Our Newsletter

Join our mailing list to receive our latest news and updates.

You have Successfully Subscribed!